...the words were wicked..."

WAAAAAAAAA!!!! wat a disappointing day!naa na man jd usa nga nipahungaw,mosaba na lang pod ko...
-------------- NOT MY CASE----------
WAAAAAAAAA!!!!evrything has been so unfair!4th yr students should have known beter mura mo mga bata nga way buot tanan nga insulto,tanan nga padungog2,noone's playing the hero's role here,pero therell be no way nga majustify ninyo inyong gipangbuhat...unfair au nga fight ... kung ako ang naa ato nga sitwasyon... (kita na mo sa akong kasalbahes?)
---------------MY CASE----------------
nganu gipadako pa man jud to nga isue oi... gamay ra ato nga reklamo... and for goodness' sake, tinuod man sad and naa sa lugar akong reklamo... to be fair sa ila GEN, nga nisori,(thnks d.i sa pag sori) daghan man to sila nga nakita nako nagbugal2... hahaaayyy...di man mo dapat masuko kay tinuod man akong giingon... sori lang sa mga naoffend... sori jud kau...
kasabot man ko nga naa mo grp mmbrs ngacompetetive kau ug spirits... (supercompetetive nga ipersonal ang spch choir) sa tnuod lng wa ko maanad ug dagko nga grado, wa sad ko mag-apas...inyo lang nA..gnahan lang ko mopasar..id make a nasty trouble sa among speech choir kung gusto mo, aron sure nga mas dako jd mo ug score sa amo... i dont care...wa na lang unta mo ni sulod sa classroom... a slap on my face... and the words came from someone i never expected to say them.... very disappointing...
--------------------------------------------
it would be impossible for me to convince closed minds... so go on believing with what you think is right...
---------------------------------------------
cge guysGod bless ninyong tanan...-(''j)-

...isang !@#$*!! na araw sa dalaguete..."

Well if you wanted honesty, that's all you had to say.
I never want to let you down or have you go, it's better off this way.
For all the dirty looks, the photographs your boyfriend took,

I'm not okay
I'm not okay
I'm not okay
You wear me out

What will it take to show you that it's not the life it seems?
I've told you time and time again you sing the words but don't know what it means
I held you close as we both shook for the last time take a good hard look!

Forget about the dirty looks,
The photographs your boyfriend took
You said you read me like a book, but the pages all are torn and frayed

...the intrams ended [wala na namang picture - TINOPAK na naman kasi]..."

life's still wonderful...
there are still reasons for me to be happy.
--------------------------------------------------------
i dont know, but somewhere deep inside,
a part of me has begun to learn how to keep
myself whole in spite of all the hurts i often feel...
i was relieved to know that being happy is easy.
--------------------------------------------------------
that idea went on that way until this awful day...
--------------------------------------------------------
there are things i cant change.
whether i drown myself with tears,
or go wild and embrace the promise of evil and bitterness...
i wont change a thing... im still this weak, little boy...
--------------------------------------------------------
minsan, pag nasasaktan ako, marami akong taong
nadadamay sa galit ko... lalo kong nakikita ang kahinaan ko.
hindi ko dapat ginawa yun... masyado akong naging malupit.
--------------------------------------------------------
i can still make myself happy... i know.
kailangan ko lang ipraktis ang sarili ko...
ipraktis na ngumiti at maging masaya kahit
nasasaktan, iniiwan, at ipinagsasawalang-bahala.
--------------------------------------------------------
mali ako nang di ko sabihin ang mga dapat kong sabihin...
hindi sa takot ako, o nahihiya,
pero wala pang handa... ang mga nasa paligid...
lahat... kung iisipin, kami nga mismo, di handa.
marami na naman akong nagawa... kahit nga mga di ko
ginawa dati, pinaghirapan kong gawin ngayon...
--------------------------------------------------------
di naman ako ambisyoso, konti lang ang gusto ko...
--------------------------------------------------------
there are so many things i consider.
--------------------------------------------------------
i wish others consider them as well...
--------------------------------------------------------
narrow minds dont see the bitter crash ahead.
not all promises last long...
--------------------------------------------------------
isa pa, masakit nga ngayon kahit na nasa labas ako,
ano pa kaya kung papasok ako?
--------------------------------------------------------
takot ako sa crash na yun...

...i was disillusioned...[disappointed palagi sa kinalalabasan]"

disillusioned - freed from illusions;
disenchanted

L-O-V-E

tell me what's in ur mind...

- a sweet date sa park
- a kiss
- chocolates
- teddy bears
- roses
- heart
- si _______

ano pa? may naiisip ka pa ba?

ganun ba ang naisip mo?

disillusioned and disenchanted - yun ang
nangyayari pag nagising ka na sa
katotohanang hindi chocolates, stuffed
toys, at roses ang meaning ng love.

pag ang picture mo sa love ay masaya, at
sobrang nakakakilig, at biglang binura
ang mga illusions mong yun ng isang
pangyayari... disillusioned yun.

iniimagine mo...
magkikita kami mamaya. aayain ko siyang
sumama sakin para bumili ng snack.
ibibili ko din siya.
magthathank u siya, at ngingiti sakin.
sasabihin kong
"u have the sweetest smile..."
at kukurutin niya ko sa pisngi at
sasabihing...
"BOLA!!!"
at kikiligin ako ng todo-todo.
mag-uusap kami ng matagal.
mabagal ang lakad namin.
nakangiti siya.
ako naman nababaliw na sa kilig...
halos mapaihi na sa sobrang tuwa at
excitement...

dumating ang takdang oras...
nagkita nga kayo...
pero halos gumuho ang mundo mo
nang ang una mong marinig mula sa
kanya ay...
"ang cute ng mga taga kabilang school.
astig sila manamit, at talagang cool
sila kung umasta... parang artista."

umikot ang isip mo at tinanong ang
sarili mo...
"dapat ko pa ba siyang yayain?"

pano kung tumanggi siya?

sa wakas! na invite mo din siya.

sumagot siya,
"wala akong pera"

"ok lang libre kita"

"wag na lang"

"sige na"

"wag na nga, wag mo na ko pilitin."

aray!!! halos mahilo ka sa sagot nya.
hindi natuloy ang maganda mong plano...
nagunaw ang makulay mong mundo...

paano na ang kurot mo sa pisngi?
paano na ang matamis nyang ngiti?
paano na ang nakakapanindig balahibong
kilig?
paano na ang sinasabi mong pag-ibig?
paano ka na?

yan ang disillusioned...
nafeefeel mo na ba?

magic

there were too many things i've been considering lately...
daghan kaau ko gihunahuna... mga possibilities, mga scenes nga hinimo sa
akong kalog nga imagination...

basi nasubraan ra ko...
nawagtang ang magic...
wla man nawagtang nga totally na wagtang jud...
pero naay kuwang... basi ive passed the "crazy state"... murag wa na ko naka drugs ba.
murag nawagtang ang epekto sa ecstasy...
makahuna2 na cguro ko ug tarong this year...

daghan lang jud kaau ko ug gikalibogan, and i hope, kung naay nibasa ani, kay
kabalo ko, pipila ra man sad mo basa ug blogs sa kalibutan... palihug
sultii lang ko...

• ang lyf ba mura ug maze nga daghan ug pwede agi-an pero usa ra jud ang finish?
• tinuod nga tanang butang mo lubad? everything fades? u mean way gamit ang word nga
forever? and ngano man nga niingon sila nga nothing is constant but change? u mean
tanan mo change? u mean walay mo last forever?

pila na ko kaadlaw naglibog ani... dugay ko matulog pirme magsige ug sulat
sa akong notebooks... trying to explain the things i dont understand... pirme ko sungogon
ni papa nga na in-love (?) na kuno ko, kay pirme man ko maghinuktok sa among duyan.
maghunahuna ko sa duyan kay hilom man. then akong iyabo tanan sa notebooks nako.
this VS. that... akong iatbang ang mga contradicting ideas nga na dump sa akong utok.
pero di jud ma settle... the answers i find for my questions are but worse and more
complicated questions.

daghan kaau ko ug gihunahuna... mga expectations, mga anxieties, mga gikalibgan...
nahimong TV akong utok... daghan kaau ug salida nga makalibog...
usahay abi gani nako tinuod... di diay. kuyawan gani ko kay basi mokalit lang ko
ug sulti ug names while natulog ko... kuyAAAWWWW!!! mabunalan nya kooOOHH!!!

i'm dissapointed, i'm frustrated,
i've gone bitter, disenchanted, disillusioned...
di diay tinuod ang uban nga akong gituohan... i was disillusioned.

maayo na lang naay mga butang nga bag-ong nangabot sa akong lyf...
pero naa sad lagi'y feeling nga nawagtang... {nawagtang ba jud kaha?}

di ko motuo nga nawagtang na ang kalagot tungod kay wa na ka nagkurog sa kasuko...
di ko motuo nga nawagtang na ang kalipay tungod kay wa na ka sakiti sa tiyan ug kinatawa...
» mao siguro na ang tubag nga akong kinahanglan...
» hatag lang mo ug comment... basig naa moy nahunahunaan nga wa nako ma hunahunai.

CRAPPY!!!

tikim

last last week, sumama ako sa kapitbahay namin. tumikim ako ng bago.
sumama ako sa kanya sa bahay aliwan... yun bang may mga babaeng hubad na nagsasayaw...
yung medyo madilim at amoy sigarilyo at beer.

ehehehehe... joke lang. di pa ako nakakarating sa ganyang lugar... papunta
pa lang ako dun... BWAHAHAHAHAHa!!!! di ko gagawin ang kalaswaang yan...
sa bait ko bang to...

{ dugay-dugay na ko wa ka blog. }
{ dugay na pod ko wa ka suwat. }
{ ehehehe... every night man gud ko dapat mag-suwat... }
{ sa akong diary, sa akong mga notebooks... }
{ mas ganahan man gud ko makig storya sa papel. di man gud mo sulti sa laing taw. }
{ mas ganahan sad ko mo sulti through pens... wa man gud lain makadungog. }

so balik sa buhay pintor. i worked as a painter for 2 weeks.
kanang pintor ug building ba. ehe. 1 week ra man ta to, pero na 2 weeks.

2 weeks lang sya pero ang trabahong ginawa ko, parang sindami ng dapat ay isang taon
kong ginawa. 'kakapagod.
parang sa 2 weeks na yun, 'inde ko napag-isipan ang mga bagay-bagay sa paligid ko.
nakakabobo ang pagtatrabaho sa construction...
sa gabi, 'di ako makapag-isip ng pwedeng isulat.

» una dahil masyado akong maraming iniisip para mag-isip ng iba...
» pangalawa dahil masyado akong pagod para mag-isip.

tinitipid ko na lang ang oras ko sa gabi sa pag-iisip ng mga inspiring na bagay.
yung inspiring na nakakatanggal ng pagod. [ ehehehehehehehehehe ]
nawawala talaga ang pagod ko...

independent ako nung first week. tumira ako sa office ng architect namin.
ako ang naglaba ng damit ko, nag-hanap ng makakain ko, ako ang dumiskarte para sa
sarili ko... puro ako. wlang iba. i was on my own. sarili ko lang inasikaso ko.

lalo kong nakita na ang buhay pala ay una-unahan lang.
dapat mabilis ka sa pag pili ng matutulugan. nakuha ko ang magandang pwesto.
ang iba pumuwesto sa sahig. kawawa.
dapat mabilis ka kumuha ng snack, dahil pag mabagal ka, mahal na pagkain
ang matitira, at minsan, masama pa ang lasa.

parang bangungot ang unang linggo ko. masyadong maalikabok. nilihaan kasi namin lahat
ng dingding, at lahat ng sahig na marmol. pinakintab ang semento. then pagkatapos,
binatakan >>>>>>>>>

binatakan - pinahiran ng flat white latex and patching compound mixture.

flat white latex - latex paint na obviously, puti ang kulay
patching compound - puting powder na... teka. nahihirapan ka 'atang umintindi...

anyway... di mo na kailangan pang malaman yan dahil di ka naman magpipintor.
at kung magpipintor ka... wag mo nang itanong sa kin ang mga bagay na yan,
dahil malalaman mo din naman.

so... pagkatapos batakan ang dingding, nilihaan na naman namin. and binatakan ulit.
and nilihaan ulit. lang ya talaga! ang alikabok na naipon, umabot sa 17 tons. ang dami nun!
anak ng pating talaga oo!!!

makati sa balat ang pawis at alikabok. umuwi ako pagkatapos ng 1st week ko. nagkaroon
ako ng walang hiyang galis sa legs. at nagkaroon ng scales na parang sa isda ang likod ko.
pambihirang buhay.

naligo naman ako everyday. [ oi. yung mga kasama ko sa opisina. 'di naliligo]
bwahahahHAHA!!! pambihira... way buot tong mga tawhana to!!!
inig gabie lagi... aAAHHH!!! basta pwerte laging bahoa sa kwarto...
naa pa gud silay mga mapa sa lawas... asin-asin ug abog-abog... bWAHAHAHaHa!!!!
way batasan...
basta ako... wa ko mituo sa pasmo oi... basta naligo ko...

lagi nlang dinadahilan na walang namamatay sa baho ng katawan, pero ang pasmadong
katawan, delikado...

sabi ko naman... di ko pa nasubukang mapasma...

ang mapalo ni mommy dahil di naligo bago matulog, nasubukan ko na ng ilang ulit...
ang di makatulog dahil sa init at kati ng katawan, nasubukan ko na din...
ehehehehehe...

mga di malilimutan:

» ang kumain ng luto nila. BLWAAAA!!!! pag natingnan mo na, di mo na muli pang
pangangahasang tingnan... pambihirang pagkain oo...
kumakain ako ng ampalaya, talong, at kung anu-ano pang pagkain. ang di ko
lang talaga sinisikmurang kainin, yung malansa. ayoko kumakain ng
inun-unan, lalo na kung mabaho ang isdang niluluto. mapili din ako sa isda.

pirme man mopalit si mommy ug budboron ug tuloy... pero kung di gani na
maayo pagkaluto, unya bahoan gani ko... mas maayo pag mag-ASIN NA LANG!!!

pero pag-abot nako didto... wa koy nabuhat. ilang gi-un-on ang isda nga ambot asa nga
planet nila gi palit... hala dong PANINGKAMUTI!!!

kelangan kasi na makisama ako. syempre bago. pinilit kong kainin.
nung kina umagahan, yun pa rin ang ulam... at di ininit. sinabi ko sa sarili ko,
walang 'ya. baka magkasakit ako 'neto. so kinuha ko ang pinggan ko at kumuha ng
kanin, pagkatapos, pumasok ako sa kwarto... dun ako kumain. walang ulam.
ahihihihihi... pambihira... at kung magluto sila ng kanin, medyo malutong lutong pa...
parang hindi niluto... blanched lang 'ata yun... kinilaw? anak ng mabahong aso talaga oo.
{oi si beardog nanganak na pala... ung aso ko. way batasan iroa sa ilawm sa akong
katre nanganak!!! pwerte laging bahoa! sa sala gud ko natulog ato... }

» matagal ako makatulog nun. yung mga kasama ko kasi, pagka araw ng bale at sweldo,
bumibili ng red horse, at nakikipaglandian sa mga babaeng nasa labas ng opisina...
halos alas dos na sila ng umaga kung pumasok... puyat ako... mga lang ya.
ubos agad ang pera ng mga taong yun... pambili ng load, redhorse, pampulutan at
kung anu-ano pa... pumupunta din sila sa pasil para maghanap ng walang kwentang
"LIGAYA". mga bagay na di ko kailanman inisip na mae encounter ko ng ganun kalapit.
iniisip ko... pwede akong sumama nun... BWAHAHAHAHAHAHA!!! nasa kamay ko na
nun ang maputik na kamay ng mga magdalena... at dahil sweldo, may 1,166 ako sa bulsa...
magkano ba sila...? kayang kaya ko ang presyo...

----------------------------------------------------------------------------->>
so sa dalawang linggo ko ng pagtatrabaho, umabot sa 2000+ ang naipon ko...
tamang tama para i-internet ng ilang araw...

maganda naman ang ibang experiences ko... natuto ako ng maraming bagay.

si toto, yung kasama ko galing bacolod... di niya naipagpatuloy ang pag-aaral dahil
namatay daw ang tatay niya. parang MMK noh?!
naging panday ako ng isang araw... nag demolish, nag pinta, bumatak...
umkyat sa rooftop at nagpabitin-bitin sa dingding para magpinta... sa tanghaling tapat.
naging lihador... umisnak ng ilang toneladang alikabok, na high sa cast at primer.

cast - first class yan na ginagamit pang batak
acrytex primer - yan yung pintura na hinahaluan ng reducer

puro sila mababaho, at sinasabi ko sayo... kung nasubukan mo lang sana, maiintindihan
mo ang sinasabi ko...

sige dito na lang ako...


»

rhyse™

tulog na... mahal ko

{yaaaaaaawn....}

-0- `lang `ya... ang tindi ng pagod na `to... -0-
-0- hm... (?) mag-isa lang ako?... antahimik naman... wala man lang ngumingiti sakin -0-
-0- arggghhh... ang hirap mag-type... lokong kamay to... pasmado kaya `toH? o puyat? -0-

{yaaaaaaawn...}

-0- uwi na `ko pagkatapos nito... pagod na `ko. bahala na sila gumawa ngprops dun... -0-

= hahayyyy...
= nakakapagod maging props-maker. akala ko "easy-easy" lang ang trabahong to...
= dapat ginamit ko na lang ang oras ko sa paggawa ng mga projects ko para mapirmahan naman ang clearance ko kahit isa...
= hahayyy... pagod na ko... di ko nga man lang nasungkit yung JACKPOT... pero ok na din. ayos na sakin yung mga consolation prizes, kahit sandali lang ang mga yun, malaking-malaking bagay na para sakin yun...
= di naman talaga ang paggawa ng props ang gusto kong ma-achieve...
= pero andami ko nang inexert na effort... di ko na pwede pang bitawan pa ang trabahong to...


pero totoo... alam mo.?. ang hirap talaga. di ko akalaing magagawa ko lahat ng to...
pero di lang naman talaga ang pagod at puyat ang kalaban ko...


» mahirap isipin na ginagawa mo ang isang bagay, hindi dahil sa bagay na yun...
minsan... ginagawa natin ang mga bagay, para sa ibang "dahilan"...
hindi naman talaga importante para sa atin ang ginagawa natin... yung "dahilan" ng
ginagawa natin ang talagang mahalaga...
mahirap noh?
ang ibig kong sabihin ay yung... {mamaya ko na lang itutuloy... may naalala ako eh.}

hahayyyy... pambihira talaga... ang pagod kong to... ang sarap nang ihiga sa malambot kong
kama... "wag kang lumuha... malambot ang iyong kama..." galing yun sa "tulog na"

grabeh... puyat pa kasi ako... ibang klase ang pagod na `to...
tumatagos sa heart, sa lungs, sa brain, sa kidneys... sa kasuluk-sulukan ng katawan ko
hanggang sa kaluluwa ko... para na kong nasa purgatory ngayon...
high na ko sa pintura, styro, alikabok... at kung anu-ano pa...

» oo. totoo. mahirap pag nagpapakahirap ka para sa isang tao...
lalo na pag di mo nakukuha ung jackpot...

JACKPOT - yun yung bagay na pinakagoal mo... yun yung pilit mong sinusungkit...

[ malapit na maubos ang oras ko... ]

>>>>>

sige... sinabi kong mahirap ang maging props-maker...
at nakakapagod ang magpuyat.

pero sa totoo lang... di naman puro masama ang nangyari sa props-making namin...

maliban sa mga consolation prizes na sobrang pinahahalagahan ko...
{hehehe... alam mo ba kung ano ang tinutukoy kong consolation prizes? secret ko na lang yun.}

nalaman kong:

> maganda pala ang night sky sa skul namin... (dun kasi kami nagpahinga sa bubong)
> pag sobrang kaba mo na dahil sa dami ng dapat pang gawin at sobrang konting oras,
nagiging mahirap ang mag-isip... pero ang sarap ng pakiramdam pag may dumadating
at tumutulong sa lahat ng gawain mo...

kay gusto ko sanang ialay ang huling part na to sa mga tumulong sa amin...
sa sobrang hirap kasi ng ginagawa namin, at sa sobrang pagod, di ko maiwasang maging
ganito ka thankful... parang OA, pero sa totoo lang... ito lang ang naisip kong paraan
para makapagpasalamat ng todo-todo...
sa sobrang pagod, ang sarap isipin na may mga taong handa pa ring tumulong, at magpuyat kasama mo. ang laki talaga ng pasasalamat ko sa kanila... di nila kami iniwan...
sa mga teachers, mga classmates, na nagpuyat para tumulong sa amin...

SALAMAT!!!

Mga Batang Pala-away

Mga Batang Pala-away

I played alone a lot - i had a very few friends. i didnt like the way children in our community acted. they made fun of me, teased me, and fooled me. they always made me cry...

dati, nakitira kami sa isang subdivision. sa ganda ng lugar, parang naisip kong mayaman na din ako. sa totoo lang, muntik ko lang ung maisip. nang makilala ko na ang mga bata sa lugar... nagbago lahat. siyempre, mayayaman "talaga" ang mga bata dun. kakaiba sila. halos di sila lumalabas sa bahay. naglalaro lang sila ng PS, PC, at kung anu-ano pang laruan na mayayaman lang ang pwedeng humawak. di sila nagpapahiram ng laruan. di sila nakikipaglaro, at higit sa lahat, halos tingin nila sa mga walang laruan alipin. so naglalaro ako mag-isa. tumatakbo-takbo, tumatalun-talon, naglalakad-lakad ng mag-isa. siguro sira ulo tingin nila sakin nun. hehehe... ginagawan ako ni papa dati ng mga laruan ko. home-made. grabeh. si papa pastor pa nun. lagi siyang bakante nun.

minsan naman gamit ang utak ko, gumagawa ako ng virtual simulation. bigla akong nagiging power ranger, nasa tabi ko ang ibang rangers, tapos ang paligid ko, nagiging instant battlefield. ang libu-libong kalaban, nakapaligid sakin. pero di sila nakakalapit. malakas ako. hehehehe... ganun lagi ang nangyayari. pasigawsigaw, paakyat-akyat sa mga puno. pa lundaglundag. superhero ako. walang sinabi ang mga computer nila sa imagination ko. siyempre, lagi akong nadadapa, nahuhulog, bumabagsak, pero alam ko... wala talagang ibang rangers sa tabi ko. walang aalalay sakin. wala akong ibang maaasahan. walang ibang nasa paligid. ako lang mag-isa.

"its emotionally draining to work hard for people's favor, yet receive too little of their time and attention..."

» » »

sayang. minsan pag handa mo nang harapin lahat ng takot mo, napupurnada pa. hahayyy... siguro ganito talaga ang buhay ng isang bobong katulad ko. takot sa maraming bagay. atras-abante.

bakit kaya... minsan akala mo ok na ang lahat, pero bigla na lang mawawasak ang mga pangarap na ilang taon mo nang binubuo. minsan merong mga bagay na sobrang hirap talagang intindihin. bakit kaya nagiging KSP ang mga tao?

ang hirap magtiwala sa ibang tao. ang iba kasi, ang bilis magbago. ngayon ganito, bukas iba na. ilang ulit ko na ring napatunayan na maraming tao ang taksil... nasa paligid lang sila. isa pa. halos sanay na akong walang sinasabihan.