Interesting ang Porn. Interesting ang statistics. Pero mas marami pa palang mas interesting na pwede malaman...
- - - - - - - - - - -
Internet Pornography Statistics
Pornographic websites - 4.2 million (12% of total websites)
Pornographic pages - 420 million
Daily pornographic search engine requests - 68 million (25% of total search engine requests)
Daily pornographic emails - 2.5 billion (8% of total emails)
Internet users who view porn - 42.7%
Received unwanted exposure to sexual material - 34%
Average daily pornographic emails/user - 4.5 per Internet user
Monthly Pornographic downloads (Peer-to-peer) - 1.5 billion (35% of all downloads)
Daily Gnutella "child pornography" requests - 116,000
Websites offering illegal child pornography - 100,000
Sexual solicitations of youth made in chat rooms - 89%
Youths who received sexual solicitation - 1 in 7 (down from 2003 stat of 1 in 3)
Worldwide visitors to pornographic web sites - 72 million visitors to pornography: Monthly
Internet Pornography Sales - $4.9 billion
Children Internet Pornography Statistics
Average age of first Internet exposure to pornography - 11 years old
Largest consumer of Internet pornography - 35 - 49 age group
15-17 year olds having multiple hard-core exposures - 80%
8-16 year olds having viewed porn online - 90% (most while doing homework)
7-17 year olds who would freely give out home address - 29%
7-17 year olds who would freely give out email address - 14%
Children's character names linked to thousands of porn links - 26 (Including Pokemon and Action Man)
Adult Internet Pornography Statistics
Men admitting to accessing pornography at work - 20%
US adults who regularly visit Internet pornography websites - 40 million
Promise Keeper men who viewed pornography in last week - 53%
Christians who said pornography is a major problem in the home - 47%
Adults admitting to Internet sexual addiction - 10%
Breakdown of male/female visitors to pornography sites 72% male - 28% female
Women and Pornography
Women keeping their cyber activities secret - 70%
Women struggling with pornography addiction - 17%
Ratio of women to men favoring chat rooms - 2X
Percentage of visitors to adult websites who are women - 1 in 3 visitors
Women accessing adult websites each month - 9.4 million
Women admitting to accessing pornography at work - 13%
Women, far more than men, are likely to act out their behaviors in real life, such as having multiple partners, casual sex, or affairs.
...........
Ginagawa ko ngayon ang research paper ko para sa English 2 - at tungkol ito sa porn. At totoo - napakainteresting nito. Haha!
Monday, February 9, 2009
Wednesday, November 26, 2008
Ang Batang Hindi Madala-dala
"One day, a Boy saw a beautiful bird. He wanted the bird to be his pet and so he chased it. It was an endless chase - a futile effort of running after something he knew he could never have. People are sometimes like that. They chase after things they know they could never have. It's vanity. Nevertheless, he continued. He kept running until unknowingly, he drifted deep into the forest, lost and alone. Sometimes, there are things that are just too hard to let go. For the Boy, the bird was everything.
"By and by, their distance became so great that the Boy lost sight of his bird. It was so hard to give up. He came that far just to have that little pet. He wanted to run, but his legs grew tired of all that running, and his heart grew too heavy for him to go on. He fell, and his thirst and exhaustion told him it was impossible to rise again.
"The night came and darkness filled the forest. It was very cold and there was nothing to comfort the Boy. He tried to stand and carry on his journey in pain, but it was too cold, and too dark. It was a hopeless journey to nowhere. The Boy wanted to end it all but there was no way he could end it, and there was nothing for him to do but to go on.
"Then on his way, there was something he met, and it gave a new meaning to his sorrows. On a large leaf, he saw a Moth. She wasn't a very lovely moth, but she was interesting, and there was something wonderful about her that the Boy cannot comprehend, and he wanted to make the Moth his pet. The Boy crept among the bushes and slowly made his way to the Moth, and fortunately, the Moth didn't seem to discover his presence because she didn't fly away. This made the Boy happy. The Moth wasn't like his bird. She didn't fly away.
"The Moth was very surprised when the Boy appeared among the bushes. The Boy caught the Moth in his hands and he held her happily.
"The Boy asked the Moth: 'What are you doing here in this time of the night my little Moth?'
"The Moth was very scared, but still, she didn't fly away. She replied: 'The Spider deceived me.' And she burst into desperate sobs. She added: 'The Spider lured me into his web. Then he trapped me, and tried to kill me.' Then she added very softly: 'I was very lucky to escape him.'
"The Boy felt sad for the Moth: 'He was such a nasty Spider to deceive a wonderful Moth like you. In our place, many people are like that. I don't know why they love hurting others.' And the Moth smiled, and was comforted by the Boy's presence. She wanted to be with him, and unknowingly, the Boy also wanted to be with her for she also lightened the Boy's heart, and both of them healed each other's pain.
"They kept on talking and time flew so fast, until the Sun's rays came, and they were saved from the darkness and cold. The Sun was coming and I know I had to go. But I didn't leave. The Sun wasn't there yet - only his rays. Then when the rays shone upon them, the Boy saw that the Moth's wings were still entangled with the Spider's web, and if it would not be removed she would not be able to fly and her wings would be broken. So the Boy patiently disentangled her wings, and she felt good.
"Then suddenly, the Boy's hands swelled and it was very painful. The Boy had learned from school that some moths protect themselves through a special kind of powder in their wings which either poison or hurt their predators. He knew it caused the pain, but still he continued. She loved the Moth, and he wanted her wings to be free.
"The Moth saw the Boy's pain, and she realized it was because of her powder. She never thought it could hurt the Boy. But yes, it did. She wanted to relieve him from his pains but she couldn't. She couldn't control the powder. There are some things we could never change even if we try very hard. Sometimes, there are things we don't want in ourselves that we want to remove, but we could never take away.
"The Moth cried bitterly, for it was all that she could do. She was sorry for the Boy, but there was nothing she could do. They never wanted to stay apart though they hurt so much.
"I wanted to know what happened to the Boy and his Moth but the Sun came and so I had to go. I wish I'd see them again."
There was silence after the Moon stopped talking. The fairy didn't say anything. The fairy's silence bothered the Moon so she asked the fairy: "Is there anything wrong?"
The Little Fairy replied: "I want to chase something I know I could never have - maybe - i don't know. I want to try. Maybe I could have it. I want to believe I could have it. It is vanity, I know. Don't be upset my Moon. I think I'm also lost. I don't know where I am going. The Boy ran after the bird although it was impossible for him to catch it. It was vanity indeed - but luckier was he than me." Then the fairy paused for a moment. She added: "He was lucky he had something to run after and to run for. I'm not like him."
"What do you mean Little Fairy? What is it that you want to chase?"
The fairy didn't answer the Moon's question. She had fallen asleep.
- o 0 o -
"By and by, their distance became so great that the Boy lost sight of his bird. It was so hard to give up. He came that far just to have that little pet. He wanted to run, but his legs grew tired of all that running, and his heart grew too heavy for him to go on. He fell, and his thirst and exhaustion told him it was impossible to rise again.
"The night came and darkness filled the forest. It was very cold and there was nothing to comfort the Boy. He tried to stand and carry on his journey in pain, but it was too cold, and too dark. It was a hopeless journey to nowhere. The Boy wanted to end it all but there was no way he could end it, and there was nothing for him to do but to go on.
"Then on his way, there was something he met, and it gave a new meaning to his sorrows. On a large leaf, he saw a Moth. She wasn't a very lovely moth, but she was interesting, and there was something wonderful about her that the Boy cannot comprehend, and he wanted to make the Moth his pet. The Boy crept among the bushes and slowly made his way to the Moth, and fortunately, the Moth didn't seem to discover his presence because she didn't fly away. This made the Boy happy. The Moth wasn't like his bird. She didn't fly away.
"The Moth was very surprised when the Boy appeared among the bushes. The Boy caught the Moth in his hands and he held her happily.
"The Boy asked the Moth: 'What are you doing here in this time of the night my little Moth?'
"The Moth was very scared, but still, she didn't fly away. She replied: 'The Spider deceived me.' And she burst into desperate sobs. She added: 'The Spider lured me into his web. Then he trapped me, and tried to kill me.' Then she added very softly: 'I was very lucky to escape him.'
"The Boy felt sad for the Moth: 'He was such a nasty Spider to deceive a wonderful Moth like you. In our place, many people are like that. I don't know why they love hurting others.' And the Moth smiled, and was comforted by the Boy's presence. She wanted to be with him, and unknowingly, the Boy also wanted to be with her for she also lightened the Boy's heart, and both of them healed each other's pain.
"They kept on talking and time flew so fast, until the Sun's rays came, and they were saved from the darkness and cold. The Sun was coming and I know I had to go. But I didn't leave. The Sun wasn't there yet - only his rays. Then when the rays shone upon them, the Boy saw that the Moth's wings were still entangled with the Spider's web, and if it would not be removed she would not be able to fly and her wings would be broken. So the Boy patiently disentangled her wings, and she felt good.
"Then suddenly, the Boy's hands swelled and it was very painful. The Boy had learned from school that some moths protect themselves through a special kind of powder in their wings which either poison or hurt their predators. He knew it caused the pain, but still he continued. She loved the Moth, and he wanted her wings to be free.
"The Moth saw the Boy's pain, and she realized it was because of her powder. She never thought it could hurt the Boy. But yes, it did. She wanted to relieve him from his pains but she couldn't. She couldn't control the powder. There are some things we could never change even if we try very hard. Sometimes, there are things we don't want in ourselves that we want to remove, but we could never take away.
"The Moth cried bitterly, for it was all that she could do. She was sorry for the Boy, but there was nothing she could do. They never wanted to stay apart though they hurt so much.
"I wanted to know what happened to the Boy and his Moth but the Sun came and so I had to go. I wish I'd see them again."
There was silence after the Moon stopped talking. The fairy didn't say anything. The fairy's silence bothered the Moon so she asked the fairy: "Is there anything wrong?"
The Little Fairy replied: "I want to chase something I know I could never have - maybe - i don't know. I want to try. Maybe I could have it. I want to believe I could have it. It is vanity, I know. Don't be upset my Moon. I think I'm also lost. I don't know where I am going. The Boy ran after the bird although it was impossible for him to catch it. It was vanity indeed - but luckier was he than me." Then the fairy paused for a moment. She added: "He was lucky he had something to run after and to run for. I'm not like him."
"What do you mean Little Fairy? What is it that you want to chase?"
The fairy didn't answer the Moon's question. She had fallen asleep.
- o 0 o -
Saturday, November 22, 2008
The Tasaday
Tasaday Before Dafal Came
Pre-mid-1900s
The story of the Tasaday begins at an unknown time past--perhaps 200 years ago--when, ancestoral stories say, people fled a deadly epidemic disease (cholera, smallpox, measles?) and hid in a vast, uncharted rainforest of south central Mindanao, Philippines. The people believed everyone left behind died of the terrible scourge, which was known to their ancestors as a killing wind called “fugu.” Only those in the deep forest survived, they believed, vowing never to return to the fatal north. The survivors came to regard the forest as the entire world and themselves as the only people on earth.
The people formed into separate groups that established residences at places they called Tasafeng, Sanduka, and Tasaday. The people at Tasaday had a complex of three caves in the side of a forested mountain that became their home base. Below the caves flowed a stream where they gathered tiny fish, crabs, tadpoles, and frogs. In the surrounding forest they foraged for roots, fruits, mushrooms and other foods. They made fire with a wooden drill, clothing of leaves, and tools from stone, wood, and bone.
Marriage within a group was forbidden, so women married into one of the other groups; men stayed in place. Life went on in this way for several generations; the forest became home as far back in time as any Tasaday could remember.
Each group usually numbered about 30--too few to be a tribe or band--and stayed in their part of the forest, where they gathered food and firewood, leaves for clothing, stones for tools.
Over time these people became part of the environment and did not damage or change it. Later, an ethnobotanist who studied the Tasaday said they appeared to have lived “as close to nature as any people known in modern times--in a symbiotic relationship between the people, plants and terrestrial animals.”
They satisfied their subsistence needs with a few hours of work each day and spent the rest of the time with their families, talking, playing with children, making tools, swinging on vines, splashing in a waterfall. Life was good, perhaps reflecting the “original affluent society,” as described by one scholar of the Stone Age.
But life was also difficult--infection and injuries, sickness and old age eventually touched everyone. Death would come to each one. A dying person was taken into the forest by close relatives so the failing person would not die in the caves, where the departing soul could lure away souls of the living. The Tasaday believed in a great spirit--above the other spirits that resided in the forest--who could send wind and rain and lightning, or even illness or death--for violating certain rules. The spirit also sent great blessings--the always dry caves, delicious food, the waterfall, and much more.
Life played out in this way for---nobody knows how long... several generations? Two centuries? And then a mysterious stranger came into the Tasaday’s lives. . . . [more...]
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
Gumagawa ako ng project sa History 3 (History of Filipino Muslims and Lumads) ko nang bigla akong mapadpad sa page nato. Fascinating masyado kung paano namuhay ng ganito kasimple ang mga Tasaday, at kung paano sila naka survive sa isang mundong sa tingin ng iba ay hopeless na. Siguro, kung ako ang nasa kalagayan nila, patay nako. Iniisip ko pa lang na walang bigas ay parang nahihilo na'ko. Alam ko kung gaano kahirap ang walang bigas syempre. Minsan, katulad ngayon, late dumating ang allowance na inaasahan ko. Lalong mahirap iimagine kung ang ilalagay sa pwesto ng mga Tasaday ay ang mga kakilala kong mga pasosyal. Karamihan nga sa kanila, hindi nga ata kaya magluto ng kanin, o mag-ihaw ng manok. Naalala ko tuloy yung proect naming bahay-kubo nung 3rd year high school na hindi bahay ang itsura. Umiinit na nga ang ulo ko pag wala akong mahagilap na kutsilyo habang nagluluto - pano kaya kung katulad ng mga Tasaday, bato lang ang ginagamit ko? Isang kasama ko sa boarding house and hindi raw gumagamit ng Safeguard pang-ligo - ayon sa kanya, pwet lang daw ang dapat ginagamitan nun. Pano kung isang araw, sumiklab ang World War III, at lahat ng supermarket, mawala. Pano kung tuluyang mag breakdown ang trade at industry, at kahit saan ka pumunta, wala ka nang mabilhan ng bigas, noodles, Century Tuna, o pancit canton? Pero, sa tingin ko, kung may mga taong matulad sa mga Tasaday, hindi rin naman siguro sila mawawala na lang ng ganun. Siyempre, kahit mahirap mag-adapt, alam ko naman na master talaga sa pag-aadjust sa mahihirap na sitwasyon ang Homo sapiens. Merong ibang hindi makaka-susurvive, pero marami din namang iba na makakaya ang hamon ng kahirapan - survival of the fittest - nasa Biology ko yan nung high school.
Pano kung tuluyan nang madeplete ang oil sa mundo? Isipin mo, Pag wala nang oil, wala nang gagamitin ang mga pabrika, pagawaan at planta - wala nang de lata, wala nang Meralco, wala nang RRJ, Penshoppe, wala nang Avon, Natasha, Islander, Nokia, Samsung, iPod, PC, PSP, etc... Peak oil ang tawag dito. Sinasabi ng ibang ang Peak oil ay narating na natin - ibig sabihin, mula sa panahong naabot yun forward, unti-unti nang mauubos ang oil reserves ng mundo. Hindi ba masyadong nakaka-alarma? Heto:
Alam ba ng karamihan sa ating mga pulitiko ang problemang ito? Alam ba ito ng karamihan sa ating mga mag-aaral sa kolehiyo? Busy ako saking love-life at student life, at mas masarap mag DOTA kaysa makisawsaw sa problemang ito - ok, I'm doomed. Ganyan naman talaga kadalasan ang marami sa atin. Wala tayong pakialam sa iba - ang importante lang ay maganda ang damit natin, may load tayo, steak ang ulam, malambot ang kama, hearthrob ang boyfriend... Wala ngang programa ang presidente ng Pilipinas na inaddress sa problemang ito o para iinform man lang ang karamihan sa kanyang mga mamamayan. Sorry Philippines, malapit na bumagsak ang Modern Civilization - at wala kang alam ni katiting. Nalaman ko ang Peak Oil mula kay Dr. Floro Quibuyen, professor sa UPD, sa isang lecture na binigay niya sa whole-day seminar namin last semester para sa History 1. Maganda ang pagkaka-deliver niya ng kanyang speech, at naisip ko ngang maghukay sa likod-bahay para maghanap ng probable oil reserve sa lugar namin. Kaunti lang ang nilagay kong info dito. Marami pa sa net, at mas maiintindihan pa siguro kaysa sa sinasabi ko dito.
Anyway, dapat siguro, kausapin ko na ang mga Tasaday para maturuan na nila ako ng "Secrets of Survival", at rest assured, ilalagay ko rin ang mga bago kong malalaman dito sa blog ko -kung may oil pa sa panahong iyon. HAHAHA!
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
Sources:
The Tasaday and the Friends of the Tasaday - http://www.tasaday.com/
Hubbert Peak of Oil Production - http://www.hubbertpeak.com/
Thank you for providing these information. Sorry sa mga pangalan na di na dapat ilagay dito, pero inilagay ko parin. Pakiusap, 'wag nyo po akong ipakulong. Hehe...
...
Pre-mid-1900s
The story of the Tasaday begins at an unknown time past--perhaps 200 years ago--when, ancestoral stories say, people fled a deadly epidemic disease (cholera, smallpox, measles?) and hid in a vast, uncharted rainforest of south central Mindanao, Philippines. The people believed everyone left behind died of the terrible scourge, which was known to their ancestors as a killing wind called “fugu.” Only those in the deep forest survived, they believed, vowing never to return to the fatal north. The survivors came to regard the forest as the entire world and themselves as the only people on earth.
The people formed into separate groups that established residences at places they called Tasafeng, Sanduka, and Tasaday. The people at Tasaday had a complex of three caves in the side of a forested mountain that became their home base. Below the caves flowed a stream where they gathered tiny fish, crabs, tadpoles, and frogs. In the surrounding forest they foraged for roots, fruits, mushrooms and other foods. They made fire with a wooden drill, clothing of leaves, and tools from stone, wood, and bone.
Marriage within a group was forbidden, so women married into one of the other groups; men stayed in place. Life went on in this way for several generations; the forest became home as far back in time as any Tasaday could remember.
Each group usually numbered about 30--too few to be a tribe or band--and stayed in their part of the forest, where they gathered food and firewood, leaves for clothing, stones for tools.
Over time these people became part of the environment and did not damage or change it. Later, an ethnobotanist who studied the Tasaday said they appeared to have lived “as close to nature as any people known in modern times--in a symbiotic relationship between the people, plants and terrestrial animals.”
They satisfied their subsistence needs with a few hours of work each day and spent the rest of the time with their families, talking, playing with children, making tools, swinging on vines, splashing in a waterfall. Life was good, perhaps reflecting the “original affluent society,” as described by one scholar of the Stone Age.
But life was also difficult--infection and injuries, sickness and old age eventually touched everyone. Death would come to each one. A dying person was taken into the forest by close relatives so the failing person would not die in the caves, where the departing soul could lure away souls of the living. The Tasaday believed in a great spirit--above the other spirits that resided in the forest--who could send wind and rain and lightning, or even illness or death--for violating certain rules. The spirit also sent great blessings--the always dry caves, delicious food, the waterfall, and much more.
Life played out in this way for---nobody knows how long... several generations? Two centuries? And then a mysterious stranger came into the Tasaday’s lives. . . . [more...]
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
Gumagawa ako ng project sa History 3 (History of Filipino Muslims and Lumads) ko nang bigla akong mapadpad sa page nato. Fascinating masyado kung paano namuhay ng ganito kasimple ang mga Tasaday, at kung paano sila naka survive sa isang mundong sa tingin ng iba ay hopeless na. Siguro, kung ako ang nasa kalagayan nila, patay nako. Iniisip ko pa lang na walang bigas ay parang nahihilo na'ko. Alam ko kung gaano kahirap ang walang bigas syempre. Minsan, katulad ngayon, late dumating ang allowance na inaasahan ko. Lalong mahirap iimagine kung ang ilalagay sa pwesto ng mga Tasaday ay ang mga kakilala kong mga pasosyal. Karamihan nga sa kanila, hindi nga ata kaya magluto ng kanin, o mag-ihaw ng manok. Naalala ko tuloy yung proect naming bahay-kubo nung 3rd year high school na hindi bahay ang itsura. Umiinit na nga ang ulo ko pag wala akong mahagilap na kutsilyo habang nagluluto - pano kaya kung katulad ng mga Tasaday, bato lang ang ginagamit ko? Isang kasama ko sa boarding house and hindi raw gumagamit ng Safeguard pang-ligo - ayon sa kanya, pwet lang daw ang dapat ginagamitan nun. Pano kung isang araw, sumiklab ang World War III, at lahat ng supermarket, mawala. Pano kung tuluyang mag breakdown ang trade at industry, at kahit saan ka pumunta, wala ka nang mabilhan ng bigas, noodles, Century Tuna, o pancit canton? Pero, sa tingin ko, kung may mga taong matulad sa mga Tasaday, hindi rin naman siguro sila mawawala na lang ng ganun. Siyempre, kahit mahirap mag-adapt, alam ko naman na master talaga sa pag-aadjust sa mahihirap na sitwasyon ang Homo sapiens. Merong ibang hindi makaka-susurvive, pero marami din namang iba na makakaya ang hamon ng kahirapan - survival of the fittest - nasa Biology ko yan nung high school.
Pano kung tuluyan nang madeplete ang oil sa mundo? Isipin mo, Pag wala nang oil, wala nang gagamitin ang mga pabrika, pagawaan at planta - wala nang de lata, wala nang Meralco, wala nang RRJ, Penshoppe, wala nang Avon, Natasha, Islander, Nokia, Samsung, iPod, PC, PSP, etc... Peak oil ang tawag dito. Sinasabi ng ibang ang Peak oil ay narating na natin - ibig sabihin, mula sa panahong naabot yun forward, unti-unti nang mauubos ang oil reserves ng mundo. Hindi ba masyadong nakaka-alarma? Heto:
Within the energy profession there are groups (e.g., ASPO, ASPO-USA) grappling with the challenge of "Peak Oil." While the efforts of Al Gore and others have raised awareness of the threat of global warming, society is not in any way prepared for the imminent decline in global oil production.
In the near term, declining production will impact certain countries more than others. Cantarell, the largest field in the western hemisphere, is declining rapidly. Over the next couple of years, Mexico's economy will be hard-hit.
Without imports, the USA's domestic oil reserves would be exhausted in three years at the current rate of consumption. The Oil War option is losing favor. Technological breakthroughs will be too slow and voluntary conservation will be too shallow to avert widespread disruption of economic activity, especially transportation and consequently food. Lacking the political will to make conscious, rapid, drastic changes, Americans will be subjected to Mother Nature's adjustments; She did not negotiate with the Mayor of New Orleans; nor will She negotiate the American Way of Life when Saudi Arabia's Ghawar field collapses of its own accord.
Liquid fuel substitutes (tar sands, coal-to-liquids, oil shale, surprisingly even ethanol and biodiesel) are carbon intensive and will only exacerbate global warming. Plus they cannot be scaled up on a timely basis.
It would take one new nuclear power plant every week until 2050 to fill the oil gap. Minor detail, uranium shortages would emerge long before 2050, unless as yet unproven breeder reactors come on line soon.
While it will take time, direct conversion of solar radiation to electricity (photovoltaics and concentrating solar power) can be scaled up. One viable sustainable alternative also exists for repetitive travel (e.g., commuting -- more than half of all urban transport). It is the rapid build-out of solar powered electric vehicles on fixed guideways (the "podcar"). A continuous solar array, well within the width of the guideway, is sufficient to provide 100% of the power required for this efficient form of high capacity transit. [more...]
Alam ba ng karamihan sa ating mga pulitiko ang problemang ito? Alam ba ito ng karamihan sa ating mga mag-aaral sa kolehiyo? Busy ako saking love-life at student life, at mas masarap mag DOTA kaysa makisawsaw sa problemang ito - ok, I'm doomed. Ganyan naman talaga kadalasan ang marami sa atin. Wala tayong pakialam sa iba - ang importante lang ay maganda ang damit natin, may load tayo, steak ang ulam, malambot ang kama, hearthrob ang boyfriend... Wala ngang programa ang presidente ng Pilipinas na inaddress sa problemang ito o para iinform man lang ang karamihan sa kanyang mga mamamayan. Sorry Philippines, malapit na bumagsak ang Modern Civilization - at wala kang alam ni katiting. Nalaman ko ang Peak Oil mula kay Dr. Floro Quibuyen, professor sa UPD, sa isang lecture na binigay niya sa whole-day seminar namin last semester para sa History 1. Maganda ang pagkaka-deliver niya ng kanyang speech, at naisip ko ngang maghukay sa likod-bahay para maghanap ng probable oil reserve sa lugar namin. Kaunti lang ang nilagay kong info dito. Marami pa sa net, at mas maiintindihan pa siguro kaysa sa sinasabi ko dito.
"MY ANALYSIS, BASED ON GEOLOGICAL ESTIMATES OF THE TOTAL WORLD RESOURCE OF PETROLEUM, SUGGESTS THAT WORLD PETROLEUM PRODUCTION WILL PEAK AROUND THE YEAR 2004 AND THEREAFTER WILL START ITS INEVITABLE DECLINE TOWARD ZERO."
- Albert Barlett
Anyway, dapat siguro, kausapin ko na ang mga Tasaday para maturuan na nila ako ng "Secrets of Survival", at rest assured, ilalagay ko rin ang mga bago kong malalaman dito sa blog ko -kung may oil pa sa panahong iyon. HAHAHA!
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
Sources:
The Tasaday and the Friends of the Tasaday - http://www.tasaday.com/
Hubbert Peak of Oil Production - http://www.hubbertpeak.com/
Thank you for providing these information. Sorry sa mga pangalan na di na dapat ilagay dito, pero inilagay ko parin. Pakiusap, 'wag nyo po akong ipakulong. Hehe...
...
Friday, November 21, 2008
Ang Fairy na Walang Fairy
On a cliff not too far away from here, you would find an old tree overlooking the great blue sea. And on one of its long and sturdy branches, the Little Fairy made its little home.
The Little fairy was a very cheerful creature. Her dress was made of fine silk, and was sparkling all over with different gems and crystals; her hair was gold and curly; her skin was soft and delicate, and was white as pearl; her eyes were bright and friendly; her voice was sweet and tender; and her blue wings glowed in such a lovely luster. During the day, she would play with the butterflies, and would sing for them, and would help them gather juice from the sweet-scented wild-flowers of the meadow. When the sun begins to set, she would bid her friends goodbye, and would fly as fast as she could to her branch. Then, she would sit comfortably on its end, and patiently wait for the Moon.
Every night, the Moon would tell the Little Fairy stories from the other side of the great blue sea, especially about men - for many humans lived there, but not on the side of the great blue sea where the Little Fairy lives.
The Moon greeted her friend with a gentle smile on her face: "Hello, Little Fairy."
The Little Fairy was so delighted to see the Moon. She replied: "Oh! Hello Moon. Look how lovely you are tonight!" The Moon blushed with her compliment. She was such a sweet little fairy.
The Moon asked: "What story would you love to hear tonight my dear little friend? The treasures of the world's great kingdoms? The beautiful princesses in their gowns of many colors? The little children who sing at the cathedrals? Tell me little friend, and you shall hear it."
The Little Fairy thought for a moment, and suddenly, sadness seemed to take over her countenance.
"Dear Moon, I know you have traveled far, and have seen much of this world, whether here in this side of the great blue sea, or the other side, which is to me a world of mystery. Now, dear Moon, there is something that troubles me, and I want this to leave me so I may go to bed at peace. May I ask you a question?"
This worried the Moon, and she replied: "Why, of course my dear, you may."
The Little Fairy's eyes went bright and enthusiasm sparkled in them:
"Are there any fairies at the other side of the great blue sea?"
The fairy's question surprised the Moon: "But Oh! Why would my Little Fairy ask such a needless question!" for she was afraid to tell her she hadn't seen any yet.
The Moon's reaction saddened the fairy all the more.
"This morning, I saw two butterflies in the field. They gathered juice together; drank together; played together; and the boy sang to the girl. Their playing and laughing seemed to irritate some of the butterflies, although many were also fond of it."
The Moon listened attentively to the Little Fairy's story, for butterflies had always caught her fancy. Butterflies often do not go out by night - moths do - and if the butterflies do go out, their colors are not as bright as they might have been during the day. Furthermore, butterflies seldom play at night so the story of the two butterflies really interested her. She never thought that butterflies also play like humans do especially at night when she glows beautifully against the dark star-filled sky.
The Little Fairy added:
"The girl blushed. Then, when they noticed we were watching them, they seemed to feel awkward, and left. I followed them because interestingly, watching them made me happy - and I do not know why." And the fairy bowed her head so the Moon wouldn't see her sadness.
In her softest voice, she added:
"They flew too fast for me to catch up." Then she gave a deep sigh.
There was pain in her that the Moon couldn't understand.
The fairy continued: "I only play with the butterflies. That's why. If a fairy, comes to play with me, eat with me, and sing to me, maybe I would know why the butterflies made me happy." Then the fairy became silent, and though she hid her face, the Moon felt her sadness nevertheless, and she also fell into a deep silence. And loneliness filled the air as her soft light shone bitterly all throughout the night.
The Little fairy was a very cheerful creature. Her dress was made of fine silk, and was sparkling all over with different gems and crystals; her hair was gold and curly; her skin was soft and delicate, and was white as pearl; her eyes were bright and friendly; her voice was sweet and tender; and her blue wings glowed in such a lovely luster. During the day, she would play with the butterflies, and would sing for them, and would help them gather juice from the sweet-scented wild-flowers of the meadow. When the sun begins to set, she would bid her friends goodbye, and would fly as fast as she could to her branch. Then, she would sit comfortably on its end, and patiently wait for the Moon.
Every night, the Moon would tell the Little Fairy stories from the other side of the great blue sea, especially about men - for many humans lived there, but not on the side of the great blue sea where the Little Fairy lives.
The Moon greeted her friend with a gentle smile on her face: "Hello, Little Fairy."
The Little Fairy was so delighted to see the Moon. She replied: "Oh! Hello Moon. Look how lovely you are tonight!" The Moon blushed with her compliment. She was such a sweet little fairy.
The Moon asked: "What story would you love to hear tonight my dear little friend? The treasures of the world's great kingdoms? The beautiful princesses in their gowns of many colors? The little children who sing at the cathedrals? Tell me little friend, and you shall hear it."
The Little Fairy thought for a moment, and suddenly, sadness seemed to take over her countenance.
"Dear Moon, I know you have traveled far, and have seen much of this world, whether here in this side of the great blue sea, or the other side, which is to me a world of mystery. Now, dear Moon, there is something that troubles me, and I want this to leave me so I may go to bed at peace. May I ask you a question?"
This worried the Moon, and she replied: "Why, of course my dear, you may."
The Little Fairy's eyes went bright and enthusiasm sparkled in them:
"Are there any fairies at the other side of the great blue sea?"
The fairy's question surprised the Moon: "But Oh! Why would my Little Fairy ask such a needless question!" for she was afraid to tell her she hadn't seen any yet.
The Moon's reaction saddened the fairy all the more.
"This morning, I saw two butterflies in the field. They gathered juice together; drank together; played together; and the boy sang to the girl. Their playing and laughing seemed to irritate some of the butterflies, although many were also fond of it."
The Moon listened attentively to the Little Fairy's story, for butterflies had always caught her fancy. Butterflies often do not go out by night - moths do - and if the butterflies do go out, their colors are not as bright as they might have been during the day. Furthermore, butterflies seldom play at night so the story of the two butterflies really interested her. She never thought that butterflies also play like humans do especially at night when she glows beautifully against the dark star-filled sky.
The Little Fairy added:
"The girl blushed. Then, when they noticed we were watching them, they seemed to feel awkward, and left. I followed them because interestingly, watching them made me happy - and I do not know why." And the fairy bowed her head so the Moon wouldn't see her sadness.
In her softest voice, she added:
"They flew too fast for me to catch up." Then she gave a deep sigh.
There was pain in her that the Moon couldn't understand.
The fairy continued: "I only play with the butterflies. That's why. If a fairy, comes to play with me, eat with me, and sing to me, maybe I would know why the butterflies made me happy." Then the fairy became silent, and though she hid her face, the Moon felt her sadness nevertheless, and she also fell into a deep silence. And loneliness filled the air as her soft light shone bitterly all throughout the night.
Thursday, October 9, 2008
Bato-bato sa Langit
9:00 ng gabi sa Baryo Madilim
Nasa waiting shed si Colgate kasama ang barkada. Kanina'y malakas ang tawanan nila, ngunit bigla-bigla lang naging tahimik ang grupo nang magsimula nang gumapang ang kanilang usapan sa mga bagay na dapat ay binubulong lang. Napakagandang gabi, nasabi ni Colgate sa kanyang sarili. Ang malamig na hangin ay may halong kiliti habang marahan itong umiihip. Ang madilim na larawan ng tambayan ay may dalang pananabik. Ang boses ng mga dalagang nasa harap niya; ang kanilang mga mapanuksong ngiti na tila ba nanghahalina; ang mga mata nilang nangungusap na para bang tinatawag ang kaluluwa niyang uhaw sa pagkalinga; ang mga bulungan nilang nilulunod sa mga tanong at misteryo ang isip niyang masayang naglalaro sa di maipaliwanag na kahibangan; at ang nakalalasing na bango nila - lahat ng mga ito ay mahigpit na nakayakap sa puso niyang ibig na sumabog sa sobrang kasabikan. Di mapigilan ni Colgate ang mapatingin kay Angel. Madalas siyang napapasulyap dito, at ang mga nakaw-tinging ito ay hindi nalingid sa kaalaman ng dalaga. Napakatamis ng mga sulyap na ito para kay Angel sapagkat mula sa mga ito ay nararamdaman niya ang di maitagong paghanga ng binata sa kanya. Panghanga't pagnanasa. Nilalasap ni Angel ang pakiramdam ng pagiging kaakit-akit. Maya-maya pa'y nagtitinginan na sila sa mata. Sa mga tinginang ito'y tila mayroon silang sariling mundo kung saan malaya silang nag-uusap. Medyo lasing na si Colgate, pero okay pa ang takbo ng isip niya. Matagal malasing ang mga gago pag may bebot sa tabi. Bawal malasing. Ang mawala sa katinuan, di makaka-jackpot. Tahimik masyado ang grupo. Out of place na si Edward. Tumayo si Arnel habang dahan-dahang sumunod si Kyla. Sumunod tumayo sina Bernie at Jedz. Lima na lang sila sa waiting shed. Si Angel na lang ang babae. Maya-maya'y tumayo na si Colgate. Tila nahihiyang sumunod si Angel. Napakagandang gabi.
Sabay silang naglalakad ng biglang mag-beep ang cellphone ni Colgate. Sa tunog nito'y parang nawala ang kapangyarihan ng alkohol. Bigla siyang pinagpawisan. Kinabahan. Pilit niyang nilabanan ang kamay niya, subalit kusa nitong dinukot ang cellphone mula sa bulsa at binuksan ang message:
"hon?asan k na?x0riT__T bati na tau:("
"P#tang ina." Nasambit ni Colgate.
Nabigla si Angel sa narinig: "Huh?" Di makapagsalita si Colgate. "Anong problema?"
Ilang saglit pa, at sa wakas ay nakapag-ipon siya ng katinuan upang magsalita: "Ah..uhh-wala...tayo na.."
- o 0 o -
3 missed calls
Nanghihina pa si Colgate. Wala na si Angel. Sa tabi niya'y nakita niya ang kanyang cellphone. No space for new messages, pero lahat ng mga texts na natanggap niya ay nabuksan na.
"Walangyang buhay. Bwisit."
Nagbihis siya. Lumabas. Nahihilo pa, pero nagdesisyon na siyang umuwi. Napakasarap sa pakiramdam ng mainit na sinag ng araw. Habang naglalakad siya'y para bang dahan-dahang nagbalik ang lakas niya. Malapit na siya sa kanila nang bigla siyang tumigil sa paglalakad. Sinalubong siya ni Jessica.
"Ano." Tanong ni Colgate habang binibiisan ang paglalakad na para bang umiiwas.
"San ka kagabi? Nag-alala ako sa'yo."
"Anong pake mo?"
"Sorry."
Bakas sa mga mata ni Jessica ang kanyang pag-iyak. Langya, nasa isip ni Colgate.
"Ano bang problema? Pwede wag mo na'kong ginugulo? Pinapahirapan mo lang sarili mo! T@ng ina!" Di makapagsalita si Jessica, subalit ang di niya masabi ay ipinahiwatig ng kanyang mga luha. "Sorry na." Parang gustong sumabog ng puso ni Cogate sa sobrang kirot. Napakaganda niya kahit umiiyak.
"Sinasayang mo buhay mo sa'kin..."
Tumakbo papaalis si Colgate. Pilit itinago ang mga luhang pilit hinahanap ang daan palabas sa mga mata niya. Hindi nakita ni Jessica ang pagpatak ng mga ito. T#ng ina. Shit.
- o 0 o -
"G@go!!!" Napalingon sila Colgate. Boses yun ni Edward. "Pare!! AAhHH!!! Pare!!!" Nagtakbuhan ang magbabarkada. Maya-maya pa'y may ginugulpi na sila. Dumami ang mga tao sa paligid. Inawat sila, at sa ilang sandali'y nasa loob na ng prisinto sila Colgate, Arnel, at Bernie.
"Langya pare, tayo pa'ng nahuli." Hindi makapagsalita si Arnel. Sa tinagal-tagal ng pagiging lasenggo't ulol niya, doon lang siya minalas ng ganun. Marami silang pasa sa mukha. Mukhang mayaman ang inupakan nila. Lagot.
"Pare, mas mabuti pa nag shabu na lang ako sa'min, erpat ko lang gugulpi sakin dun."
"T@#g ina, wag kang mag-alala 'nel, pagdating mo sa inyo, magugulpi ka rin ng erpat mong gago."
"Sarap. Doble-dobleng sakit sa katawan. Langya."
May kotseng nag-park sa harap ng presinto. Nagulat si Colgate sa nakita niyang lumabas dito.
"Jessica..." Nabulong niya. Di na siya nakapagsalita pa.
"Langya pare, utol yun ni Jessica."
- o 0 o -
9:00 ng gabi sa Baryo Madilim. Waiting Shed pa'rin.
"T@ng ina mo Jessica!!! Ba't mo'ko iniwan!!! Di mo ba alam na mahal kita?!! Sobrang mahal kita!!! Mahal na mahal kita!!! Ang g@go ko!!! Langya!!!"
Humahagulgol si Colgate. Tahimik lang ang barkada. Walang chicks, walang tawanan, walang sarap. Sagot ni Colgate ang inuman, pero siya lang din ang lumaklak lahat.
"Ang tanga ko."
+ + +
Nasa waiting shed si Colgate kasama ang barkada. Kanina'y malakas ang tawanan nila, ngunit bigla-bigla lang naging tahimik ang grupo nang magsimula nang gumapang ang kanilang usapan sa mga bagay na dapat ay binubulong lang. Napakagandang gabi, nasabi ni Colgate sa kanyang sarili. Ang malamig na hangin ay may halong kiliti habang marahan itong umiihip. Ang madilim na larawan ng tambayan ay may dalang pananabik. Ang boses ng mga dalagang nasa harap niya; ang kanilang mga mapanuksong ngiti na tila ba nanghahalina; ang mga mata nilang nangungusap na para bang tinatawag ang kaluluwa niyang uhaw sa pagkalinga; ang mga bulungan nilang nilulunod sa mga tanong at misteryo ang isip niyang masayang naglalaro sa di maipaliwanag na kahibangan; at ang nakalalasing na bango nila - lahat ng mga ito ay mahigpit na nakayakap sa puso niyang ibig na sumabog sa sobrang kasabikan. Di mapigilan ni Colgate ang mapatingin kay Angel. Madalas siyang napapasulyap dito, at ang mga nakaw-tinging ito ay hindi nalingid sa kaalaman ng dalaga. Napakatamis ng mga sulyap na ito para kay Angel sapagkat mula sa mga ito ay nararamdaman niya ang di maitagong paghanga ng binata sa kanya. Panghanga't pagnanasa. Nilalasap ni Angel ang pakiramdam ng pagiging kaakit-akit. Maya-maya pa'y nagtitinginan na sila sa mata. Sa mga tinginang ito'y tila mayroon silang sariling mundo kung saan malaya silang nag-uusap. Medyo lasing na si Colgate, pero okay pa ang takbo ng isip niya. Matagal malasing ang mga gago pag may bebot sa tabi. Bawal malasing. Ang mawala sa katinuan, di makaka-jackpot. Tahimik masyado ang grupo. Out of place na si Edward. Tumayo si Arnel habang dahan-dahang sumunod si Kyla. Sumunod tumayo sina Bernie at Jedz. Lima na lang sila sa waiting shed. Si Angel na lang ang babae. Maya-maya'y tumayo na si Colgate. Tila nahihiyang sumunod si Angel. Napakagandang gabi.
Sabay silang naglalakad ng biglang mag-beep ang cellphone ni Colgate. Sa tunog nito'y parang nawala ang kapangyarihan ng alkohol. Bigla siyang pinagpawisan. Kinabahan. Pilit niyang nilabanan ang kamay niya, subalit kusa nitong dinukot ang cellphone mula sa bulsa at binuksan ang message:
"hon?asan k na?x0riT__T bati na tau:("
"P#tang ina." Nasambit ni Colgate.
Nabigla si Angel sa narinig: "Huh?" Di makapagsalita si Colgate. "Anong problema?"
Ilang saglit pa, at sa wakas ay nakapag-ipon siya ng katinuan upang magsalita: "Ah..uhh-wala...tayo na.."
- o 0 o -
3 missed calls
Nanghihina pa si Colgate. Wala na si Angel. Sa tabi niya'y nakita niya ang kanyang cellphone. No space for new messages, pero lahat ng mga texts na natanggap niya ay nabuksan na.
"Walangyang buhay. Bwisit."
Nagbihis siya. Lumabas. Nahihilo pa, pero nagdesisyon na siyang umuwi. Napakasarap sa pakiramdam ng mainit na sinag ng araw. Habang naglalakad siya'y para bang dahan-dahang nagbalik ang lakas niya. Malapit na siya sa kanila nang bigla siyang tumigil sa paglalakad. Sinalubong siya ni Jessica.
"Ano." Tanong ni Colgate habang binibiisan ang paglalakad na para bang umiiwas.
"San ka kagabi? Nag-alala ako sa'yo."
"Anong pake mo?"
"Sorry."
Bakas sa mga mata ni Jessica ang kanyang pag-iyak. Langya, nasa isip ni Colgate.
"Ano bang problema? Pwede wag mo na'kong ginugulo? Pinapahirapan mo lang sarili mo! T@ng ina!" Di makapagsalita si Jessica, subalit ang di niya masabi ay ipinahiwatig ng kanyang mga luha. "Sorry na." Parang gustong sumabog ng puso ni Cogate sa sobrang kirot. Napakaganda niya kahit umiiyak.
"Sinasayang mo buhay mo sa'kin..."
Tumakbo papaalis si Colgate. Pilit itinago ang mga luhang pilit hinahanap ang daan palabas sa mga mata niya. Hindi nakita ni Jessica ang pagpatak ng mga ito. T#ng ina. Shit.
- o 0 o -
"G@go!!!" Napalingon sila Colgate. Boses yun ni Edward. "Pare!! AAhHH!!! Pare!!!" Nagtakbuhan ang magbabarkada. Maya-maya pa'y may ginugulpi na sila. Dumami ang mga tao sa paligid. Inawat sila, at sa ilang sandali'y nasa loob na ng prisinto sila Colgate, Arnel, at Bernie.
"Langya pare, tayo pa'ng nahuli." Hindi makapagsalita si Arnel. Sa tinagal-tagal ng pagiging lasenggo't ulol niya, doon lang siya minalas ng ganun. Marami silang pasa sa mukha. Mukhang mayaman ang inupakan nila. Lagot.
"Pare, mas mabuti pa nag shabu na lang ako sa'min, erpat ko lang gugulpi sakin dun."
"T@#g ina, wag kang mag-alala 'nel, pagdating mo sa inyo, magugulpi ka rin ng erpat mong gago."
"Sarap. Doble-dobleng sakit sa katawan. Langya."
May kotseng nag-park sa harap ng presinto. Nagulat si Colgate sa nakita niyang lumabas dito.
"Jessica..." Nabulong niya. Di na siya nakapagsalita pa.
"Langya pare, utol yun ni Jessica."
- o 0 o -
9:00 ng gabi sa Baryo Madilim. Waiting Shed pa'rin.
"T@ng ina mo Jessica!!! Ba't mo'ko iniwan!!! Di mo ba alam na mahal kita?!! Sobrang mahal kita!!! Mahal na mahal kita!!! Ang g@go ko!!! Langya!!!"
Humahagulgol si Colgate. Tahimik lang ang barkada. Walang chicks, walang tawanan, walang sarap. Sagot ni Colgate ang inuman, pero siya lang din ang lumaklak lahat.
"Ang tanga ko."
+ + +
Wednesday, October 8, 2008
Five Minutes to Midnight
October 8, 2008
Bago lang natapos ang whole day affair namin sa PE. Medyo cool sa simula kasi astig ang mga judges para sa mga activities namin. [Ehem. Sino na nga ba yun?]
Mapait ang kinalabasan ng competition pero hindi ko sasabihing mapait ang karanasang 'to. Siguro, gagamitin ko na lang na excuse ang katotohanang Physics major yung judge na taga La Salle at hindi PE. Pero salamat na rin sa mga nangyari, naalala ko ang sinabi ng teacher ko sa math nung high school - Life is a network of competitions. In every competition, you must do your best. If you win, it is your greatest glory, if you lose, nobody could blame you for not doing your best. Ewan kung tama ba yung pagkaka-alala ko, pero sa tingin ko, sapul ko naman ang message niya.
Ang totoo'y ang sama na ng pakiramdam ko. October 6 ng gabi, nag overnight practice kami, at talagang di ako natulog hanggang umaga. Di pa'ko nakabawi ng tulog ay nag overnight na naman kami kagabi. Two hours lang ang tulog ko kagabi kaya talagang matindi ang parusang binigay ko sa mga mata ko sa pagtatype ng post na to. Maanghang pa ang mga mata ko, pero di ko kayang palampasin ang araw na to na di naikukwento ang pagkatalo namin. Strike while the iron is hot ang motto ko sa pagsulat nito, at di ko hihintaying maging matabang na alaala na lamang ang araw na 'to. Siguro, ang pinaka hahanap-hanapin ko sa mga practice ay ang nabuong pagsasamahan at pagkakaintindihan. Medyo suplado ako at malamig sa pakikitungo ko sa kanila, pero ngayon, habang iniisip ko ang dalawang gabing nakasama ko sila, may di maipaliwanag na lungkot akong nararamdaman na para bang sinasabing may magandang relasyon kaming nabuo. Ang nakakainis na amoy ng sigarilyo nila, ang ingay nila, ang mga jokes nilang di ko masakyan, ang sahig na lumagkit dahil sa mga pawis nilang tulo ng tulo, ang nakaka-badtrip nilang pakikialam, ang napakaginaw na gabi, ang pagod, ang malilibog na bakla... nakaka-pikon na mga alaala pero ewan ba't parang gusto ko sila balikan, kahit minsan lang, para magpaalam.
First time kong mag perform sa harap ng ganun kadaming tao - well, di ako exposed, at lalong di ako mahilig iexpose ang sarili ko (nagkataon lang talagang dito nakasalalay ang grade ko para sa finals kaya napilitan akong sumali). Overwhelming ang presence nila nung una, pero madali ko lang nalabanan. Nung prinesent na namin ang aerobics na pinagpuyatan namin ng dalawang araw, biglang naglaho ang mga tao. Kelangan manalo. Kelangan ko ang flat one. Kelangan kong bigyang katuturan ang dalawang overnights at ang 45 pesos na nagastos ko para sa inupahang kwarto. Kelangang bigyan ng trophy ang dalawang gabing pinagsamahan namin - at ang tanging trophy na naisip kong pwede iregalo dito ay ang pagkapanalo dito; ang picture namin na nakangiti dahil sa matamis naming pagkapanalo. Narinig kong humiyaw ang audience sa ginawa naming pagpapa-ulan ng glitters sa buong lugar - ideyang tanging kami lang ang nakaisip. Napakaganda ng exercise namin. Never been this good, naisip ko. Sabay talaga, at ang hiyawan ng mga audience ang ebidensyang hindi boring ang presentation namin.
Nagsimulang nasira ang loob namin nung biglang maputol ang music sa kalagitnaan ng exercise. Langya, parang sinabotahe kami. Pinagpatuloy namin ang exercise, pero bigla akong dinalaw ng di maintindihang kaba at pagkatakot. Ginala ng mga puyat kong mata ang gym. Nakatingin ang mga tao. Anong iniisip nila? Pambihirang buhay. Pinagtatawanan kaya nila kami dahil sumasayaw kami kahit walang tugtog? Mayamaya'y, nahuli ng tingin ko ang leader namin - nabakas ko sa kanya ang kaba't takot na nararamdaman ko. Nanginginig pa ang tuhod ko ng mga panahong iyon - puyat, pagod sa dalawang overnight practice, almusal na parang snack lang, at tiyang hindi pa nalalagyan ng laman sa oras na 2:30 - ouch. Di ko na ata kaya. Gusto ko nang umiyak ng mga panahong iyon, pero naisip kong bata lang ang umiiyak sa ganoong sitwasyon. Patuloy kaming nag-march nang biglang isa-isang nag-alisan ang mga kagrupo ko. Dahan-dahang nabakante ang stage. Parang gusto kong sabihing "pare 'wag muna! Kaya pa 'to!" pero di ko nagawa. Tumigil sa paggalaw ang mga binti ko. Napansin ko ang matindi kong pag-hingal. Malabo ang mga sumunod na eksena, at nahimasmasan lang ako nung nandun na kami sa mga upuan namin. Basa kami sa pawis, marami ang nagmumura, marami ang nagrereklamo, at makikita talaga ang panghininayang sa mga mukha. Langya, nawalan ng kwenta lahat ng pinaghirapan namin.
Dumating ang oras ng awarding, at dun ko lubos na nalasap ang pait ng aming pagkatalo; ang pagkabasura ng aming mga pawis, lakas, at pagsisikap; ang pakiramdam ng isang talunan. Masakit, pero masarap. Naalala ko ang winika ng teacher ko dati. Narealize kong masakit man ay di naman pala siya kasumpa-sumpa. First time kong magpawis ng ganun, magpagod ng ganun, magpuyat ng ganun, at magsikap ng ganun. Tama si teacher - mas maganda ang matalo ng lumalaban. Talo nga, pero parang panalo na rin. Kung natulog lang kami ng mahimbing sa nagdaang dalawang araw, hindi magiging ganito kaganda ang pakiramdam ng pagkatalo. Talo nga sa laban, pero sa preparation pa lang ng laban, satisfied na'ko.
Masakit na mga mata ko. Kanina ko pa gusto bumagsak at macomatose para makapagpahinga ng todo-todo.
Requiescat In Pace!
BWAHAHAHA!!!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
P.S.
bago ko makalimutan...kahit busy ako ngayong araw na 'to, di ko nakalimutan ang aking supporter na di ako kailanman iniwan...di dapat balewalain ang mga simpleng "good luck", "God bless", at "galingan mo" they mean a lot=]
Bago lang natapos ang whole day affair namin sa PE. Medyo cool sa simula kasi astig ang mga judges para sa mga activities namin. [Ehem. Sino na nga ba yun?]
Mapait ang kinalabasan ng competition pero hindi ko sasabihing mapait ang karanasang 'to. Siguro, gagamitin ko na lang na excuse ang katotohanang Physics major yung judge na taga La Salle at hindi PE. Pero salamat na rin sa mga nangyari, naalala ko ang sinabi ng teacher ko sa math nung high school - Life is a network of competitions. In every competition, you must do your best. If you win, it is your greatest glory, if you lose, nobody could blame you for not doing your best. Ewan kung tama ba yung pagkaka-alala ko, pero sa tingin ko, sapul ko naman ang message niya.
Ang totoo'y ang sama na ng pakiramdam ko. October 6 ng gabi, nag overnight practice kami, at talagang di ako natulog hanggang umaga. Di pa'ko nakabawi ng tulog ay nag overnight na naman kami kagabi. Two hours lang ang tulog ko kagabi kaya talagang matindi ang parusang binigay ko sa mga mata ko sa pagtatype ng post na to. Maanghang pa ang mga mata ko, pero di ko kayang palampasin ang araw na to na di naikukwento ang pagkatalo namin. Strike while the iron is hot ang motto ko sa pagsulat nito, at di ko hihintaying maging matabang na alaala na lamang ang araw na 'to. Siguro, ang pinaka hahanap-hanapin ko sa mga practice ay ang nabuong pagsasamahan at pagkakaintindihan. Medyo suplado ako at malamig sa pakikitungo ko sa kanila, pero ngayon, habang iniisip ko ang dalawang gabing nakasama ko sila, may di maipaliwanag na lungkot akong nararamdaman na para bang sinasabing may magandang relasyon kaming nabuo. Ang nakakainis na amoy ng sigarilyo nila, ang ingay nila, ang mga jokes nilang di ko masakyan, ang sahig na lumagkit dahil sa mga pawis nilang tulo ng tulo, ang nakaka-badtrip nilang pakikialam, ang napakaginaw na gabi, ang pagod, ang malilibog na bakla... nakaka-pikon na mga alaala pero ewan ba't parang gusto ko sila balikan, kahit minsan lang, para magpaalam.
First time kong mag perform sa harap ng ganun kadaming tao - well, di ako exposed, at lalong di ako mahilig iexpose ang sarili ko (nagkataon lang talagang dito nakasalalay ang grade ko para sa finals kaya napilitan akong sumali). Overwhelming ang presence nila nung una, pero madali ko lang nalabanan. Nung prinesent na namin ang aerobics na pinagpuyatan namin ng dalawang araw, biglang naglaho ang mga tao. Kelangan manalo. Kelangan ko ang flat one. Kelangan kong bigyang katuturan ang dalawang overnights at ang 45 pesos na nagastos ko para sa inupahang kwarto. Kelangang bigyan ng trophy ang dalawang gabing pinagsamahan namin - at ang tanging trophy na naisip kong pwede iregalo dito ay ang pagkapanalo dito; ang picture namin na nakangiti dahil sa matamis naming pagkapanalo. Narinig kong humiyaw ang audience sa ginawa naming pagpapa-ulan ng glitters sa buong lugar - ideyang tanging kami lang ang nakaisip. Napakaganda ng exercise namin. Never been this good, naisip ko. Sabay talaga, at ang hiyawan ng mga audience ang ebidensyang hindi boring ang presentation namin.
Nagsimulang nasira ang loob namin nung biglang maputol ang music sa kalagitnaan ng exercise. Langya, parang sinabotahe kami. Pinagpatuloy namin ang exercise, pero bigla akong dinalaw ng di maintindihang kaba at pagkatakot. Ginala ng mga puyat kong mata ang gym. Nakatingin ang mga tao. Anong iniisip nila? Pambihirang buhay. Pinagtatawanan kaya nila kami dahil sumasayaw kami kahit walang tugtog? Mayamaya'y, nahuli ng tingin ko ang leader namin - nabakas ko sa kanya ang kaba't takot na nararamdaman ko. Nanginginig pa ang tuhod ko ng mga panahong iyon - puyat, pagod sa dalawang overnight practice, almusal na parang snack lang, at tiyang hindi pa nalalagyan ng laman sa oras na 2:30 - ouch. Di ko na ata kaya. Gusto ko nang umiyak ng mga panahong iyon, pero naisip kong bata lang ang umiiyak sa ganoong sitwasyon. Patuloy kaming nag-march nang biglang isa-isang nag-alisan ang mga kagrupo ko. Dahan-dahang nabakante ang stage. Parang gusto kong sabihing "pare 'wag muna! Kaya pa 'to!" pero di ko nagawa. Tumigil sa paggalaw ang mga binti ko. Napansin ko ang matindi kong pag-hingal. Malabo ang mga sumunod na eksena, at nahimasmasan lang ako nung nandun na kami sa mga upuan namin. Basa kami sa pawis, marami ang nagmumura, marami ang nagrereklamo, at makikita talaga ang panghininayang sa mga mukha. Langya, nawalan ng kwenta lahat ng pinaghirapan namin.
Dumating ang oras ng awarding, at dun ko lubos na nalasap ang pait ng aming pagkatalo; ang pagkabasura ng aming mga pawis, lakas, at pagsisikap; ang pakiramdam ng isang talunan. Masakit, pero masarap. Naalala ko ang winika ng teacher ko dati. Narealize kong masakit man ay di naman pala siya kasumpa-sumpa. First time kong magpawis ng ganun, magpagod ng ganun, magpuyat ng ganun, at magsikap ng ganun. Tama si teacher - mas maganda ang matalo ng lumalaban. Talo nga, pero parang panalo na rin. Kung natulog lang kami ng mahimbing sa nagdaang dalawang araw, hindi magiging ganito kaganda ang pakiramdam ng pagkatalo. Talo nga sa laban, pero sa preparation pa lang ng laban, satisfied na'ko.
Masakit na mga mata ko. Kanina ko pa gusto bumagsak at macomatose para makapagpahinga ng todo-todo.
Requiescat In Pace!
BWAHAHAHA!!!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
P.S.
bago ko makalimutan...kahit busy ako ngayong araw na 'to, di ko nakalimutan ang aking supporter na di ako kailanman iniwan...di dapat balewalain ang mga simpleng "good luck", "God bless", at "galingan mo" they mean a lot=]
Wednesday, September 17, 2008
Bookworm Adventures
Mabilis na nilamon ng apoy ang marupok na tahanan nina Honey at Bookworm. Napagod na sa pagsigaw ang dalawa. Alam nilang wala nang pag-asang natitira. Umiiyak si Honey sa dibdib ni Bookworm. Mahigpit ang kanyang yakap. Pinipigilan ni Bookworm ang kanyang takot na nararamdaman. Umuungol ang mabangis na apoy habang dahan-dahang gumagapang papunta sa munting sulok na kanilang kinaroroonan. Dama ni Bookworm ang panginginig ni Honey. Ang pait ng mga luha ng dalaga ay tila lason sa kaluluwa ng nagluluksang binata. Masyado pang maikli ang naisulat nilang kwento ng pag-ibig. Mainit na ang paligid. Pawis na pawis na ang dalawa at halos hindi na makahinga si Bookworm. Nalulunod ang kanyang puso sa mga hagulgol ng minamahal. Ang bawat pagtibok ng kanyang puso ay tila mailap na hayop na pilit niyang hinahabol. Nauupos na ang kanilang panahon. Nakikita ni Bookworm ang kanilang mga pangarap na dahan-dahang sumasabay sa mga abong lumulutang papunta sa kawalan. Biglang bumagal ang takbo ng panahon sa kanilang mga huling minuto. Tila nabubulag na ng liwanag si Bookworm. Mabagal na ang takbo ng kanyang isip. Ang kanyang diwa ay tila kumawala na sa kanyang katawan.
Tila wala nang buhay si Honey. Manhid na ang binti niya sa sakit. Hindi niya na alintana ang kirot ng pilay na nagkulong sa kanya sa loob ng gusali. Maari pang tumakas si Bookworm, subalit hindi na niya makakaya pang ilabas ang kasintahan sa impyernong kinalalagyan nila. Hindi na makakawala pa si Honey sa pagkakaipit. Sapat na dahilan na ito upang hindi narin naisin ni Bookworm na makatakas.
Hindi napansin ni Bookworm na mabilis na pala ang pagpatak ng kanyang mga luha. Tuluyan na siyang sumuko sa kanyang takot. Ni katiting na pag-asa ay hindi na maaninag sa mata ng dalawa. Nais ni Bookworm na tulungan ang kanyang minamahal. Kung sana'y pwede niyang angkinin lahat ng sakit at takot na nararamdaman ng dalaga. Gusto niyang tulungan si Honey subalit wala siyang magawa. Napakasakit na katotohanan. Hindi niya kayang iligtas ang minamahal, at ang kahinaang ito'y sapat na upang isumpa niya ang sarili.
Hindi ito ang pinangarap nilang kwento. Nais pa nilang tumandang magkasama; maglakbay sa malalayong mga lugar; makipaglaro sa kanilang mga supling, at sabay na bantayan ang paglaki ng mga ito. Lahat ng salitang ibig nilang sabihin sa isa't-isa ay nasabi na nila. Kasabay ng pagguho ng kanilang tahanan ang pagguho ng kanilang mga binuong pangarap dito. Dahan-dahang bumagsak ang bubong. Ni konti ay hindi nilabanan ng dalawa ang halimaw. Handa na sila. Sa huling pagkakataon ay inipon ni Bookworm ang lahat ng kanyang natitirang lakas para yakapin si Honey. Paalam!
May tunog na biglang sumabog mula sa kung saan. Tunog ng kalayaan? Ewan. Tunog ng kaligtasan? Hindi nila alam. Nagising na lang si Bookworm sa loob ng ospital - ang mga puting dingding, tila langit sa paningin niya; ang tinig ng kaibigan niyang nagbabantay sa kanya, mala-anghel.
"Nasa kabilang kwarto si Honey."
Walang mapagsidlan ng galak si Bookworm. Huminga siya ng malalim. Noong bata pa siya'y, ayaw na ayaw niya ang amoy ng ospital, pero ngayon, wala itong kasing tamis para sa kanya. Kumikirot ang katawan niya, pero maligaya niyang nilasap ang bawat kirot. Nakakadama pa siya. Buhay pa siya.
Limang taon na ang nakalipas mula nang mangyari ang masalimuot na sunog. Mula sa malayo ay maririnig ang malakas na tawanan nila Honey at Bookworm. Masaya nilang inaalagaan ang kanilang mabait at makulit na anak. Bakas parin sa katawan nina Bookworm at Honey ang mga peklat ng mapait nilang karanasan, ngunit patuloy na inaawit ng mga ito ang matamis na kwento ng kanilang pagmamahalan...
when theres's no one beside you
- ♥ -
Tila wala nang buhay si Honey. Manhid na ang binti niya sa sakit. Hindi niya na alintana ang kirot ng pilay na nagkulong sa kanya sa loob ng gusali. Maari pang tumakas si Bookworm, subalit hindi na niya makakaya pang ilabas ang kasintahan sa impyernong kinalalagyan nila. Hindi na makakawala pa si Honey sa pagkakaipit. Sapat na dahilan na ito upang hindi narin naisin ni Bookworm na makatakas.
- o 0 o -
Hindi napansin ni Bookworm na mabilis na pala ang pagpatak ng kanyang mga luha. Tuluyan na siyang sumuko sa kanyang takot. Ni katiting na pag-asa ay hindi na maaninag sa mata ng dalawa. Nais ni Bookworm na tulungan ang kanyang minamahal. Kung sana'y pwede niyang angkinin lahat ng sakit at takot na nararamdaman ng dalaga. Gusto niyang tulungan si Honey subalit wala siyang magawa. Napakasakit na katotohanan. Hindi niya kayang iligtas ang minamahal, at ang kahinaang ito'y sapat na upang isumpa niya ang sarili.
- o 0 o -
Hindi ito ang pinangarap nilang kwento. Nais pa nilang tumandang magkasama; maglakbay sa malalayong mga lugar; makipaglaro sa kanilang mga supling, at sabay na bantayan ang paglaki ng mga ito. Lahat ng salitang ibig nilang sabihin sa isa't-isa ay nasabi na nila. Kasabay ng pagguho ng kanilang tahanan ang pagguho ng kanilang mga binuong pangarap dito. Dahan-dahang bumagsak ang bubong. Ni konti ay hindi nilabanan ng dalawa ang halimaw. Handa na sila. Sa huling pagkakataon ay inipon ni Bookworm ang lahat ng kanyang natitirang lakas para yakapin si Honey. Paalam!
- o 0 o -
May tunog na biglang sumabog mula sa kung saan. Tunog ng kalayaan? Ewan. Tunog ng kaligtasan? Hindi nila alam. Nagising na lang si Bookworm sa loob ng ospital - ang mga puting dingding, tila langit sa paningin niya; ang tinig ng kaibigan niyang nagbabantay sa kanya, mala-anghel.
"Nasa kabilang kwarto si Honey."
Walang mapagsidlan ng galak si Bookworm. Huminga siya ng malalim. Noong bata pa siya'y, ayaw na ayaw niya ang amoy ng ospital, pero ngayon, wala itong kasing tamis para sa kanya. Kumikirot ang katawan niya, pero maligaya niyang nilasap ang bawat kirot. Nakakadama pa siya. Buhay pa siya.
- o 0 o -
Limang taon na ang nakalipas mula nang mangyari ang masalimuot na sunog. Mula sa malayo ay maririnig ang malakas na tawanan nila Honey at Bookworm. Masaya nilang inaalagaan ang kanilang mabait at makulit na anak. Bakas parin sa katawan nina Bookworm at Honey ang mga peklat ng mapait nilang karanasan, ngunit patuloy na inaawit ng mga ito ang matamis na kwento ng kanilang pagmamahalan...
* * * * * * *
when theres's no one beside you
i'll be there to guide you...
catch you each time you fall....
when the stars won't shine anymore
i'll be there...
- ♥ -
Thursday, September 11, 2008
Proyekto sa Filipino
Sumasayaw sa hangin, di maipinta ang galak,
Dalawang paru-parong paraiso ang hanap,
Nalalasing, nalalason ng taglay na halimuyak
Ng mabango’t makulay na tahanang bulaklak.
Ang manunula’y pipi, ang pintor ay bulag,
Mga larawang di maguhit, kaligayahang ganap,
Mga pakpak na tamis ang tanging hangad,
Nasaan ang langit? Nasaan ang pagkawasak?
Masaya ang sayaw, mabango ang halimuyak,
Maliwanag ang araw sa daang tinatahak,
Ang bulklak ay makulay, ang lason ay masarap,
Yakapin ang araw, isangla ang hinaharap!
* * *
8th month!
cheers=]
Dalawang paru-parong paraiso ang hanap,
Nalalasing, nalalason ng taglay na halimuyak
Ng mabango’t makulay na tahanang bulaklak.
Ang manunula’y pipi, ang pintor ay bulag,
Mga larawang di maguhit, kaligayahang ganap,
Mga pakpak na tamis ang tanging hangad,
Nasaan ang langit? Nasaan ang pagkawasak?
Masaya ang sayaw, mabango ang halimuyak,
Maliwanag ang araw sa daang tinatahak,
Ang bulklak ay makulay, ang lason ay masarap,
Yakapin ang araw, isangla ang hinaharap!
* * *
8th month!
cheers=]
Wednesday, May 14, 2008
Twinkle, Twinkle, Little Stars [random]
May 5, 2008, Monday
12:40 AM
Pumapatak na naman ang ulan sa bubong ng bahay... lalaALa...
- o 0 o -
Nagsusulat na naman ako. Nakahiga na ako kanina pero naisipan ko nanamang bumangon at
magsulat. Mapupuyat na naman ako, at ewan hanggang oras...
- o 0 o -
Nabasa ko dati, pag masyado ka nang puyat, magkakaroon ka ng hallucinations. Meron ka bang kilalang bata na di pa marunong magbasa, pero magaling na magsalita ng ingles tulad ng f*kyU?
- o 0 o -
Sira ang pC; kelangan i reformat. Nag expire kaninang mga alas onse ang unlimited text ko. Napakaraming lamok - parang nakapasok ang iba sa kokote ko...naririnig ko sila...
- o 0 o -
Nung elementary ako, kinikilig ang mga kaklase ko pag tinutukso sila ng 'uUuuieE!!! LQ sila!!! aheEee!!!ayeEeee!!!' Sa totoo lang, nung mga panahong ako naman ang tinukso, aaminin kong nakiliti rin nman ako kahit papano. At dun mismo, narealize ko, di pa naman pala ako ganun
ka manhid. Balik tayo sa tuksuhang LQ...
Ang swerte talaga ng pakiramdam ano kung crush mo ang ipinapares sayo. Actually, kahit di mo nga crush - kahit yung cute lang sa section 30, okay na. Basta cute. Hanep dibah?! Siguro, kahit grade 3 pa yung cutie na yun, sobrang seksi at sobrang ganda na niya. Biruin mo, nasa mga 17 na ang edad nun. Pwede na itanan. HAHAHA!!! Pag pasensyahan mo na lang kung hanggang
3 lang ang kaya niyang bilangin. Valid naman ang reason - grade 3 pa siya. Pero, sa naaalala ko, kahit yung tindera ng hilaw na mangga at hipon sa kanto ang ipares sakin, napapangiti pa rin talaga ako. Langya, di masyadong mapili an0h? Totoo. Kahit nga ata yung mukhang iguana
sa kabilang section ang ipares sakin, di ko ipagkakailang makikiliti parin ako. Sa mundo ng mga iguana, mga tao rin naman ang mukhang mga panget dibah? HAHA!!! Pero kung hindi ka katulad ko na nakikiliti sa kung kanikanino lang, okay ka. Ayos ang taste ng feelings mo. Basta ako,co0l na sakin ang tindera ng icewater. Tuksuhan lang naman dbah? Di ko naman pakakasalan;p
- o 0 o -
LQ ang dahilan kaya ako nainspire magsulat ngayon. Kung gaano ka-nakakaaliw ang tuksuhang
LQ, parang sampung doble ata ang sama ng pakiramdam pag totoong LQ na ang paguusapan. Para sakin lang naman. Minsan, sa matitinding mga LQ, inaabot ng 3AM ang pagpapalitan ng 's0ri na h0n:(' at 'il0veyou nAh..xmyl ka na plsz:(' ...
Sa ganitong mga pagkakataon, malas ka pag dina xa nagreply. Minsan, timing na timing na mag eexpire ang unlimited text mo ng mga 3:27 ng umaga. Di ka na makakapag flo0d sa sweetheart mong naunang nahimbing. Pero mas malas ka pag ginising ka ng papa mo mga alas sais para tulungan siya mag type ng sandamakmak niyang paperwork na wala ka naman talagang pakialam. Halos dalawang oras lang ang tulog mo, pero di ka pwede tumanggi sa utos niya. Di mo pwede sabihing:
'dad, pwede 'maya nalang kita tulungan jan? LQ kami ni sweetipie... '
[congrats nga pala kay kim...napanood ko kanina ang debut niya sa ABS...di ko na nga lang tinapos kasi pinagtripan ako ng gwapo kong papa... 'oH!bat mo pa pinapano0d si kim? mesy0ta ka na dibAh?!..' pambihira... anyway, mepoint naman siya kaya pumunta nalang ako sa kusina para tumunganga...at tumunganga... at tumunganga...at tumunganga pa...]
- o 0 o -
Kahap0n, umaga ng sunday, sa sunday sch0ol, tinan0ng sa mga youth kung ano ba ang kadalasang nasa isip nila, o di kaya'y kadalasang gumugulo dito. Kagaya nga ng inaasahan ko, ito number 1:
[tat - tadDadaANgG!!!]
Lovelife! Kasama na rin ang mga crush, mga cutie, mga hunk, chicks - name it.
Inilista ko na rin ang iba pang mga sag0t: katuwaan (mga gimik, lakwatsa... ) at mga problema (pamilya, pera, sarili...)
Syempre, lovelife ang inasahan kong sagot ng karamihan kasi yun din naman talaga ang madalas kong iniisip. Sa medyo mura pang mga edad, matindi daw talaga kung bumugso ang damdamin. Ewan. Depende rin siguro yan sa tao. Ang mga nailista ko sa itaas ay according lang naman sa mga kasamahan kong y0uth. Puro kasi sila mga gwapo at puro mapagmahal, kaya siguro lovelife ang laging nasa isip nila. Kung sa payatAs ako nagtanong, baka bigas, o basura ang sagot nila...
- o 0 o -
Alin sa mga sumusunod and pinakamatindi mong pwede makalaban:
yung kapitbahay nyong pinutol ang puno niyo ng bayabas sa likod-bahay?
yung askal na bigla2 kung sumulpot sa kung saan sabay wiwi sa mga tsinelas niyo sa may pintuan?
o yung pilyong bata sa kabila na tuwing dumadaan ka ay walang awa kang hinahabol at sinisigawan ng 'pangEt!!pangeEetTt!!pangEet ka!!bleEehHh!!!'
- o 0 o -
Minsan, naiisip ko, ang dali siguro ng buhay kung puro lang yes at no ang pagpipilian. Kung ang choices ay A or B lang. Kung lahat ay black and white. Andali siguro ng buhay kung kaya kong utusan ang sarili ko: 'maniwala ka', 'smyl!', 'wag kang masaktan!', 'tawa', 'wag mong paniwalaan yan'...
- o 0 o -
Minsan ay may mga pagkakataong ang sarap baguhin ng kasaysayan. Parang isang pagkakataon kung saan, kinamot mo ang makati mong [obscene words not allowed], at narealize, na may sampung chicks pala sa harap mo na nakatingin kung paano mo pinapagaan ang nakakapanggigil na kati sa legendary weapon mo. O diba. Langyang moment yan. Kung kaya ko maglakbay sa nakaraan, babalik ako sa panahon kung kailan, bago pa lang natutong maglakad si baby Hitler. Pwede ko siya ipakain sa pating, at di man lang ako matatakot, ng kahit na katiting na
baka habulin ako ng mga alagad niyang Nazi. Kikidnapin ko din sila baby Hirohito, baby Saddam, at baby Bin Laden para i-train na maging big time boxers. Cool siguro panoorin magbakbakan sa ring ang mga fighters na to. Medyo nakakatakot nga lang kasi baka may isa sa kanila magpasabog ng bomba. Lagot ka Paqcuiao.
- o 0 o -
Minsan ang nakaraan ay parang multo ng isang minamahal - namimiss mo pero pag nakaharap mo ay pilit mo namang tatakasan; parang mga lumang love-letters mula sa pnaka mamahal
mong sy0ta na ayaw mo na maalala; parang mga pictures ng mga crush mo nung hiskul na nakatago, at iniingatan mo sa iyong mahiwagang drawer - mga pictures na tinitingnan mo 4times a week, at ginagawa mong kilig-source; parang mga petsa sa kalendaryo; mga salitang narinig o binigkas, na nakatatak na sa bawat ugat ng isang nagmamahal na puso; parang iloveyou na sana ay di mo na lang sinabi; parang hug na sa sobrang lamig ay kumikirot ang katawan mo hanggang sa buto; parang kiss na sobrang pait, nalalason pati ang kaluluwa mo. Minsan ang nakaraan ay parang isang palaisipan - isang puzzle ng nagkapat0ng2 na petsa, emosyon, mga maling desisyon, mga di nasagot na tanong.
Binuksan ko ang box ko kanina...
at andami kong itinapong mga basura...
Sweetdreams...
- - - - - - -
3:05 aM
- - - - - - -
12:40 AM
Pumapatak na naman ang ulan sa bubong ng bahay... lalaALa...
- o 0 o -
Nagsusulat na naman ako. Nakahiga na ako kanina pero naisipan ko nanamang bumangon at
magsulat. Mapupuyat na naman ako, at ewan hanggang oras...
- o 0 o -
Nabasa ko dati, pag masyado ka nang puyat, magkakaroon ka ng hallucinations. Meron ka bang kilalang bata na di pa marunong magbasa, pero magaling na magsalita ng ingles tulad ng f*kyU?
- o 0 o -
Sira ang pC; kelangan i reformat. Nag expire kaninang mga alas onse ang unlimited text ko. Napakaraming lamok - parang nakapasok ang iba sa kokote ko...naririnig ko sila...
- o 0 o -
Nung elementary ako, kinikilig ang mga kaklase ko pag tinutukso sila ng 'uUuuieE!!! LQ sila!!! aheEee!!!ayeEeee!!!' Sa totoo lang, nung mga panahong ako naman ang tinukso, aaminin kong nakiliti rin nman ako kahit papano. At dun mismo, narealize ko, di pa naman pala ako ganun
ka manhid. Balik tayo sa tuksuhang LQ...
Ang swerte talaga ng pakiramdam ano kung crush mo ang ipinapares sayo. Actually, kahit di mo nga crush - kahit yung cute lang sa section 30, okay na. Basta cute. Hanep dibah?! Siguro, kahit grade 3 pa yung cutie na yun, sobrang seksi at sobrang ganda na niya. Biruin mo, nasa mga 17 na ang edad nun. Pwede na itanan. HAHAHA!!! Pag pasensyahan mo na lang kung hanggang
3 lang ang kaya niyang bilangin. Valid naman ang reason - grade 3 pa siya. Pero, sa naaalala ko, kahit yung tindera ng hilaw na mangga at hipon sa kanto ang ipares sakin, napapangiti pa rin talaga ako. Langya, di masyadong mapili an0h? Totoo. Kahit nga ata yung mukhang iguana
sa kabilang section ang ipares sakin, di ko ipagkakailang makikiliti parin ako. Sa mundo ng mga iguana, mga tao rin naman ang mukhang mga panget dibah? HAHA!!! Pero kung hindi ka katulad ko na nakikiliti sa kung kanikanino lang, okay ka. Ayos ang taste ng feelings mo. Basta ako,co0l na sakin ang tindera ng icewater. Tuksuhan lang naman dbah? Di ko naman pakakasalan;p
- o 0 o -
LQ ang dahilan kaya ako nainspire magsulat ngayon. Kung gaano ka-nakakaaliw ang tuksuhang
LQ, parang sampung doble ata ang sama ng pakiramdam pag totoong LQ na ang paguusapan. Para sakin lang naman. Minsan, sa matitinding mga LQ, inaabot ng 3AM ang pagpapalitan ng 's0ri na h0n:(' at 'il0veyou nAh..xmyl ka na plsz:(' ...
Sa ganitong mga pagkakataon, malas ka pag dina xa nagreply. Minsan, timing na timing na mag eexpire ang unlimited text mo ng mga 3:27 ng umaga. Di ka na makakapag flo0d sa sweetheart mong naunang nahimbing. Pero mas malas ka pag ginising ka ng papa mo mga alas sais para tulungan siya mag type ng sandamakmak niyang paperwork na wala ka naman talagang pakialam. Halos dalawang oras lang ang tulog mo, pero di ka pwede tumanggi sa utos niya. Di mo pwede sabihing:
'dad, pwede 'maya nalang kita tulungan jan? LQ kami ni sweetipie... '
[congrats nga pala kay kim...napanood ko kanina ang debut niya sa ABS...di ko na nga lang tinapos kasi pinagtripan ako ng gwapo kong papa... 'oH!bat mo pa pinapano0d si kim? mesy0ta ka na dibAh?!..' pambihira... anyway, mepoint naman siya kaya pumunta nalang ako sa kusina para tumunganga...at tumunganga... at tumunganga...at tumunganga pa...]
- o 0 o -
Kahap0n, umaga ng sunday, sa sunday sch0ol, tinan0ng sa mga youth kung ano ba ang kadalasang nasa isip nila, o di kaya'y kadalasang gumugulo dito. Kagaya nga ng inaasahan ko, ito number 1:
[tat - tadDadaANgG!!!]
Lovelife! Kasama na rin ang mga crush, mga cutie, mga hunk, chicks - name it.
Inilista ko na rin ang iba pang mga sag0t: katuwaan (mga gimik, lakwatsa... ) at mga problema (pamilya, pera, sarili...)
Syempre, lovelife ang inasahan kong sagot ng karamihan kasi yun din naman talaga ang madalas kong iniisip. Sa medyo mura pang mga edad, matindi daw talaga kung bumugso ang damdamin. Ewan. Depende rin siguro yan sa tao. Ang mga nailista ko sa itaas ay according lang naman sa mga kasamahan kong y0uth. Puro kasi sila mga gwapo at puro mapagmahal, kaya siguro lovelife ang laging nasa isip nila. Kung sa payatAs ako nagtanong, baka bigas, o basura ang sagot nila...
- o 0 o -
Alin sa mga sumusunod and pinakamatindi mong pwede makalaban:
yung kapitbahay nyong pinutol ang puno niyo ng bayabas sa likod-bahay?
yung askal na bigla2 kung sumulpot sa kung saan sabay wiwi sa mga tsinelas niyo sa may pintuan?
o yung pilyong bata sa kabila na tuwing dumadaan ka ay walang awa kang hinahabol at sinisigawan ng 'pangEt!!pangeEetTt!!pangEet ka!!bleEehHh!!!'
- o 0 o -
Minsan, naiisip ko, ang dali siguro ng buhay kung puro lang yes at no ang pagpipilian. Kung ang choices ay A or B lang. Kung lahat ay black and white. Andali siguro ng buhay kung kaya kong utusan ang sarili ko: 'maniwala ka', 'smyl!', 'wag kang masaktan!', 'tawa', 'wag mong paniwalaan yan'...
- o 0 o -
Minsan ay may mga pagkakataong ang sarap baguhin ng kasaysayan. Parang isang pagkakataon kung saan, kinamot mo ang makati mong [obscene words not allowed], at narealize, na may sampung chicks pala sa harap mo na nakatingin kung paano mo pinapagaan ang nakakapanggigil na kati sa legendary weapon mo. O diba. Langyang moment yan. Kung kaya ko maglakbay sa nakaraan, babalik ako sa panahon kung kailan, bago pa lang natutong maglakad si baby Hitler. Pwede ko siya ipakain sa pating, at di man lang ako matatakot, ng kahit na katiting na
baka habulin ako ng mga alagad niyang Nazi. Kikidnapin ko din sila baby Hirohito, baby Saddam, at baby Bin Laden para i-train na maging big time boxers. Cool siguro panoorin magbakbakan sa ring ang mga fighters na to. Medyo nakakatakot nga lang kasi baka may isa sa kanila magpasabog ng bomba. Lagot ka Paqcuiao.
- o 0 o -
Minsan ang nakaraan ay parang multo ng isang minamahal - namimiss mo pero pag nakaharap mo ay pilit mo namang tatakasan; parang mga lumang love-letters mula sa pnaka mamahal
mong sy0ta na ayaw mo na maalala; parang mga pictures ng mga crush mo nung hiskul na nakatago, at iniingatan mo sa iyong mahiwagang drawer - mga pictures na tinitingnan mo 4times a week, at ginagawa mong kilig-source; parang mga petsa sa kalendaryo; mga salitang narinig o binigkas, na nakatatak na sa bawat ugat ng isang nagmamahal na puso; parang iloveyou na sana ay di mo na lang sinabi; parang hug na sa sobrang lamig ay kumikirot ang katawan mo hanggang sa buto; parang kiss na sobrang pait, nalalason pati ang kaluluwa mo. Minsan ang nakaraan ay parang isang palaisipan - isang puzzle ng nagkapat0ng2 na petsa, emosyon, mga maling desisyon, mga di nasagot na tanong.
Binuksan ko ang box ko kanina...
at andami kong itinapong mga basura...
Sweetdreams...
- - - - - - -
3:05 aM
- - - - - - -
Wednesday, April 16, 2008
Jack and Jill [random]
April 13, 2008
- o0o -
dahan-dahan ang pagpatak ng ulan...
medyo malamig , kaya hinihila ako papuntang kama ng sipon
kong lalo pang tumitindi ang trip...
pero ayokong matulog kasi gusto kong magsulat...
okay, ang totoo, hinihintay ko ang text niya...sabi niya
kasi kanina, tetextan niya ako ulit...l8er 'kaniya...
di ko naman akalaing antagal pala ng later na sinasabi niya...
hehehe...
mula dito sa kinalalagyan ko ay nakikita ko ang munti kong
pamangkin na kung maglakad e para bang nakipaginuman
sa lolo kong lasenggo...at dahil sobrang likot ng batang to,
at dahil wala pang ibinebentang 'anti-umpog helmet for kids'
at 'anti-bone fracture armor for toddlers', binabantayan siya
ngayon ng ama niyang medyo lonely ata dahil sa ulan...
[ brownout kaya medyo madilim ngayon habang sinusulat ko to... ]
[ umiiyak na'ng pamangkin ko...pambihira...sana tumigil na... ]
gusto ko nang matulog kasi nga medyo lumalala na ang sipon ko...
sinusitis, whatever you call it, talagang masakit nang mga mata
kot itong ulo kong malapit na atang magcrack...
kung singko lang sana ang bayad sa sinuses transplant,
nasa operating room na siguro ako ngayon...
[ uy! mekuryente na:) congrats sakin...hehehe... ]
co0l, nakangiti sakin ang pamangkin ko ngayon...ewan an0ng trip
niya ngayon pero duda ko, me nabubuong kalokohan sa utak n2...
[ nakakatawa ba talaga pagmumukha ko? ]
papel ang kausap ko ngayon kasi wala akong makausap...
okay sana kung meron akong bagong dvd na di ko pa
napapanood...mas ok din sana kung naiintindihan ko tong
'the sound and the fury'...pero habang lalo ko siyang binabasa,
lalo ata akong nalilito...1956 pa ang last printing nito, kaya ewan
kung tama ba talaga ang laman:P
pero ang talagang okay ay kung biglang mag beep yung
CP ko at makatanggap ako ng isang mainit na
'qmzta h0n?ok lng nAmn aq d2,sAna kw dn..laAby0u!!:)'
{sigh} ala pa ding text...
kanina ko pa tinatanong sa sarili ko...
kumusta na kaya yun?bat kaya antagal ng 'later' niya?
sino kaya kasama niya?ano suot niyang damit,
yung paborito ko kAya?ano kaya ginagawa niya ngayon?
ba't niya kaya ginagawa yun?
para sa'n kaya yung ginagawa niya?nakakain na kaya siya?
umuulan din kaya dun?medala kaya siyang payong?
naulanan kaya siyat nilalamig ngayon?memasakit kaya sa kanya?
ok lang kaya siya?ano kaya iniisip niya ngayon?iniisip niya kaya ako?
natutuwa kaya siya ngayon?o nababato?o nalulungkot?
meron kayang kumag na nagpapacute sa kanya ngayon?
[ lagot sakin ang kumag na yun:P ahehe... ]
pambihirang buhay talaga oo...sana magtext na siya... {sigh}
- o0o -
nagtatakipsilim na...dahan-dahan nang humihimlay ang anghel na
sumasampal sa kawalang-hiyaan ng mga demonyong gumagala
sa ating mga lansangan, sa ilalim ng mga anino ng mga tago't
nakakandadong silid, mga corrupt na tahanan, sa loob ng mga
puso ng mga taong nabulag na ng gutom, sa kaluluwa ng mga sakim
na buwaya na lumalason sa malawak na dagat ng mga mangmang
na mamamayan at lumalamon sa buhay ng gumagapang na nating
lipunan...nasa harap natin mismo ngayon ang larawan ng sinasabi
kong mga demonyo...ang larawan ng kamangmangan...ang
larawan ng gumagapang nating lipunan...minsan di ko nabibigyang
pansin ang mga bagay na to kasi nasa ibang direksyon ang mga
mata ko..nasa sandamakmak na requirements, nasa mga mahal sa buhay [ehe...], nasa kung anu-anong mga bagay...
iba-iba siguro ang dahilan natin...ang iba, hindi ito nakikita
dahil nakapikit pa ang mga mata nila...at pwede ring talagang
nabulag na sila...
- o0o -
lumabas ako kanina...naglakad2...mga sampung minuto lang nman...
sinisipon parin, at lumalala...langyang sipon talaga...
umuulan parin...malamig...nauulanan ako... {sigh} bigla ko naalala...
gustong-gusto niya magpakabasa sa ulan...
gusto ko din naman ang magpakabasa sa ulan...pero pag siya na
ang pinaguusapan, ayaw na ayaw ko talagang nakikita siyang
ginagawa yun...una, ayokong magkasakit siya [sakitin kasi yun],
pangalawa,ayokong nakikita siyang masyadong malikot, lalo na
sa ilalim ng ulan, at ewan ko lang kung bakit...pangatlo, ewan,
basta ayoko...ehe:)
- o0o -
ilang ambisyosong mambabatas na din at presidente and nagdaan...
ilang pangarap na rin at panaginip ang inasahan nating magkatotoo...
lahat sa kanila, pinilit nating bigyan ng hininga sa pamamagitan ng
maiinit na diskusyon at talakayan na para bang walang katapusan...
gaano na ba talaga kabulok ang sistemang nagpapatakbo sa atin?
pati ba tayo naging bulok na din?
- o0o -
gud news!!!nag text na siya!
nagugutom daw at puro lang biskwit ang laman ng tiyan...tsk3x...
sana makakain na siya ng maayos...
kakain na muna ako, tapos itatype ko ang tong natapos kong isulat.
siguro dudugtungan ko pa toh...
- o0o -
pinatalsik natin si marcos at pinaalis sa palasyo si estrada...
nasan na ba tayo?sa dinamidami ng mga ungas na sinisi natin at
tinanggalan ng korona, ano na ba ang narating natin?
mahal natin ang demokrasya at kalayaan...
sobrang mahal na kahit impyerno ang kapalit, tatanggapin natin...
pero ano ba talaga ang gusto nating malasap mula sa kalayaan?
bat andali lang sabihin na 'ok lang ang impyerno' basta malaya?
pinapaawit nga natin ang mga estudyante ng Lupang Hinirang
dahil nga 'malaya' tayo, pero ang laman ng mga bag nila,
mga antigo at nilulumot na libro, simbolo ng edukasyon nating
de kalidad at epektibo...
hindi nga mga walangyang espanyol at amerikano ang nagpapalakad
ng ating gobyerno, pero ginagago naman tayo ng mga sarili nating
kalahi na umaapaw ang pagka tarantado...
wala na nga si marcos pero ang presyo ng galunggong na ipinangako
ni cory na bababa, lalo pang tumaas...
rally ng rally ang matatalino nating mga kababayan...
speech ng speech...dakdak ng dakdak...
pero heto parin ako, nakaharap sa telly, pabulong na sinasabi...
anong paki ko kung mahal ang commercial rice
dahil sa posibilidad na may nangyayaring hoarding
sa lebel ng nga traders kaya napipilitang magtaas
ng presyo ang mga retailers at nalulugi na sila kasi
lalong lumalaganap ang pagbebenta ng low-price
nfa rice na subsidized ng gobyerno, at gusto na
ng nfa na mamigay ng family access card para maging
proactive ang proseso ng distribusyon ng murang bigas,
at masigurong natutulungan lahat ng mamamayang
lubos na nangangailangan...
who cares?
basta alam ko, cute si ted failon:P
- o0o -
di na ako nagtatype ngayon... pero kanina,
habang nagtatype ako, nagtext ulit siya...
mula nun, itinodo na namin ang pagtetext...
di niya alam na sobra ko siyang namimiss
kaya andami kong tanong..di ko sinabi...
bigla akong tinawag ni papa at bigla siyang nagdevotion
then nagalay ng isang dasal para di na ako maging tamad...
[ uy, determinado na talaga:P ]
nung muli kong mahawakan ang CP ko, tulog na ang
mahal kong txtm8...d nako nkatanggap ng reply...
pagod yun, at siguradong umuulan din dun sa kanila
kaya tiyak na mahimbing na ang tulog niya ngayon...
pagkatapos kong isulat to, magtotoothbrush na'ko,
tapos ay magtetext ng 'gudnyt mineEe...swt drmz...
xlp tyt...il0veyou so0o much!!!:)'
then papatayin ko na ang ilaw, at hihiga sa mahal kong
kama...at finally, ipagdarasal ko na sana lalo pa siyang
maging cute, at sana masarap ang tulog naming dalawa
ngayon...
at habang hinihintay ko na tuluyan akong makatulog,
pipintahan ko muna ng larawan niya ang bawat sulok
ng madilim na silid na to...babalik-balikan ko na naman
lahat ng mga moments namin na magkasama...
meron akong pakiramdam na bigla yung magigising
mamayang mga ala una or alas dos...
ganito schedule namin...hehehe...mga aswang...
sana nga magising yun mayamaya...
sige...sweet dreams sa'kin:)
- o0o -
dahan-dahan ang pagpatak ng ulan...
medyo malamig , kaya hinihila ako papuntang kama ng sipon
kong lalo pang tumitindi ang trip...
pero ayokong matulog kasi gusto kong magsulat...
okay, ang totoo, hinihintay ko ang text niya...sabi niya
kasi kanina, tetextan niya ako ulit...l8er 'kaniya...
di ko naman akalaing antagal pala ng later na sinasabi niya...
hehehe...
mula dito sa kinalalagyan ko ay nakikita ko ang munti kong
pamangkin na kung maglakad e para bang nakipaginuman
sa lolo kong lasenggo...at dahil sobrang likot ng batang to,
at dahil wala pang ibinebentang 'anti-umpog helmet for kids'
at 'anti-bone fracture armor for toddlers', binabantayan siya
ngayon ng ama niyang medyo lonely ata dahil sa ulan...
[ brownout kaya medyo madilim ngayon habang sinusulat ko to... ]
[ umiiyak na'ng pamangkin ko...pambihira...sana tumigil na... ]
gusto ko nang matulog kasi nga medyo lumalala na ang sipon ko...
sinusitis, whatever you call it, talagang masakit nang mga mata
kot itong ulo kong malapit na atang magcrack...
kung singko lang sana ang bayad sa sinuses transplant,
nasa operating room na siguro ako ngayon...
[ uy! mekuryente na:) congrats sakin...hehehe... ]
co0l, nakangiti sakin ang pamangkin ko ngayon...ewan an0ng trip
niya ngayon pero duda ko, me nabubuong kalokohan sa utak n2...
[ nakakatawa ba talaga pagmumukha ko? ]
papel ang kausap ko ngayon kasi wala akong makausap...
okay sana kung meron akong bagong dvd na di ko pa
napapanood...mas ok din sana kung naiintindihan ko tong
'the sound and the fury'...pero habang lalo ko siyang binabasa,
lalo ata akong nalilito...1956 pa ang last printing nito, kaya ewan
kung tama ba talaga ang laman:P
pero ang talagang okay ay kung biglang mag beep yung
CP ko at makatanggap ako ng isang mainit na
'qmzta h0n?ok lng nAmn aq d2,sAna kw dn..laAby0u!!:)'
{sigh} ala pa ding text...
kanina ko pa tinatanong sa sarili ko...
kumusta na kaya yun?bat kaya antagal ng 'later' niya?
sino kaya kasama niya?ano suot niyang damit,
yung paborito ko kAya?ano kaya ginagawa niya ngayon?
ba't niya kaya ginagawa yun?
para sa'n kaya yung ginagawa niya?nakakain na kaya siya?
umuulan din kaya dun?medala kaya siyang payong?
naulanan kaya siyat nilalamig ngayon?memasakit kaya sa kanya?
ok lang kaya siya?ano kaya iniisip niya ngayon?iniisip niya kaya ako?
natutuwa kaya siya ngayon?o nababato?o nalulungkot?
meron kayang kumag na nagpapacute sa kanya ngayon?
[ lagot sakin ang kumag na yun:P ahehe... ]
pambihirang buhay talaga oo...sana magtext na siya... {sigh}
- o0o -
nagtatakipsilim na...dahan-dahan nang humihimlay ang anghel na
sumasampal sa kawalang-hiyaan ng mga demonyong gumagala
sa ating mga lansangan, sa ilalim ng mga anino ng mga tago't
nakakandadong silid, mga corrupt na tahanan, sa loob ng mga
puso ng mga taong nabulag na ng gutom, sa kaluluwa ng mga sakim
na buwaya na lumalason sa malawak na dagat ng mga mangmang
na mamamayan at lumalamon sa buhay ng gumagapang na nating
lipunan...nasa harap natin mismo ngayon ang larawan ng sinasabi
kong mga demonyo...ang larawan ng kamangmangan...ang
larawan ng gumagapang nating lipunan...minsan di ko nabibigyang
pansin ang mga bagay na to kasi nasa ibang direksyon ang mga
mata ko..nasa sandamakmak na requirements, nasa mga mahal sa buhay [ehe...], nasa kung anu-anong mga bagay...
iba-iba siguro ang dahilan natin...ang iba, hindi ito nakikita
dahil nakapikit pa ang mga mata nila...at pwede ring talagang
nabulag na sila...
- o0o -
lumabas ako kanina...naglakad2...mga sampung minuto lang nman...
sinisipon parin, at lumalala...langyang sipon talaga...
umuulan parin...malamig...nauulanan ako... {sigh} bigla ko naalala...
gustong-gusto niya magpakabasa sa ulan...
gusto ko din naman ang magpakabasa sa ulan...pero pag siya na
ang pinaguusapan, ayaw na ayaw ko talagang nakikita siyang
ginagawa yun...una, ayokong magkasakit siya [sakitin kasi yun],
pangalawa,ayokong nakikita siyang masyadong malikot, lalo na
sa ilalim ng ulan, at ewan ko lang kung bakit...pangatlo, ewan,
basta ayoko...ehe:)
- o0o -
ilang ambisyosong mambabatas na din at presidente and nagdaan...
ilang pangarap na rin at panaginip ang inasahan nating magkatotoo...
lahat sa kanila, pinilit nating bigyan ng hininga sa pamamagitan ng
maiinit na diskusyon at talakayan na para bang walang katapusan...
gaano na ba talaga kabulok ang sistemang nagpapatakbo sa atin?
pati ba tayo naging bulok na din?
- o0o -
gud news!!!nag text na siya!
nagugutom daw at puro lang biskwit ang laman ng tiyan...tsk3x...
sana makakain na siya ng maayos...
kakain na muna ako, tapos itatype ko ang tong natapos kong isulat.
siguro dudugtungan ko pa toh...
- o0o -
pinatalsik natin si marcos at pinaalis sa palasyo si estrada...
nasan na ba tayo?sa dinamidami ng mga ungas na sinisi natin at
tinanggalan ng korona, ano na ba ang narating natin?
mahal natin ang demokrasya at kalayaan...
sobrang mahal na kahit impyerno ang kapalit, tatanggapin natin...
pero ano ba talaga ang gusto nating malasap mula sa kalayaan?
bat andali lang sabihin na 'ok lang ang impyerno' basta malaya?
pinapaawit nga natin ang mga estudyante ng Lupang Hinirang
dahil nga 'malaya' tayo, pero ang laman ng mga bag nila,
mga antigo at nilulumot na libro, simbolo ng edukasyon nating
de kalidad at epektibo...
hindi nga mga walangyang espanyol at amerikano ang nagpapalakad
ng ating gobyerno, pero ginagago naman tayo ng mga sarili nating
kalahi na umaapaw ang pagka tarantado...
wala na nga si marcos pero ang presyo ng galunggong na ipinangako
ni cory na bababa, lalo pang tumaas...
rally ng rally ang matatalino nating mga kababayan...
speech ng speech...dakdak ng dakdak...
pero heto parin ako, nakaharap sa telly, pabulong na sinasabi...
anong paki ko kung mahal ang commercial rice
dahil sa posibilidad na may nangyayaring hoarding
sa lebel ng nga traders kaya napipilitang magtaas
ng presyo ang mga retailers at nalulugi na sila kasi
lalong lumalaganap ang pagbebenta ng low-price
nfa rice na subsidized ng gobyerno, at gusto na
ng nfa na mamigay ng family access card para maging
proactive ang proseso ng distribusyon ng murang bigas,
at masigurong natutulungan lahat ng mamamayang
lubos na nangangailangan...
who cares?
basta alam ko, cute si ted failon:P
- o0o -
di na ako nagtatype ngayon... pero kanina,
habang nagtatype ako, nagtext ulit siya...
mula nun, itinodo na namin ang pagtetext...
di niya alam na sobra ko siyang namimiss
kaya andami kong tanong..di ko sinabi...
bigla akong tinawag ni papa at bigla siyang nagdevotion
then nagalay ng isang dasal para di na ako maging tamad...
[ uy, determinado na talaga:P ]
nung muli kong mahawakan ang CP ko, tulog na ang
mahal kong txtm8...d nako nkatanggap ng reply...
pagod yun, at siguradong umuulan din dun sa kanila
kaya tiyak na mahimbing na ang tulog niya ngayon...
pagkatapos kong isulat to, magtotoothbrush na'ko,
tapos ay magtetext ng 'gudnyt mineEe...swt drmz...
xlp tyt...il0veyou so0o much!!!:)'
then papatayin ko na ang ilaw, at hihiga sa mahal kong
kama...at finally, ipagdarasal ko na sana lalo pa siyang
maging cute, at sana masarap ang tulog naming dalawa
ngayon...
at habang hinihintay ko na tuluyan akong makatulog,
pipintahan ko muna ng larawan niya ang bawat sulok
ng madilim na silid na to...babalik-balikan ko na naman
lahat ng mga moments namin na magkasama...
meron akong pakiramdam na bigla yung magigising
mamayang mga ala una or alas dos...
ganito schedule namin...hehehe...mga aswang...
sana nga magising yun mayamaya...
sige...sweet dreams sa'kin:)
Subscribe to:
Posts (Atom)